Monthly Archives

2 Articles

ΔΙΑΒΑΤΗΣ 12

Posted by Giorgos Diakakis on
0
Χωρίς κατηγορία

• Δείτε το βίντεο «Το πείραμα του Ερατοσθένη», πως  υπολόγισε την περιφέρεια της Γης χρησιμοποιώντας ένα ραβδί και λίγη γεωμετρία.

• Σοκ κατέρρευσε η γέφυρα του Κερίτη στον Αλικιανό  Χανίων

Σοκ κατέρευσε η γεφυρα του Κέριτη

Η ιστορική γέφυρα του Κέριτη 111 ετών αποτελεί πλέον παρελθόν κατερευσε σε ζωντανή σύνδεση

Posted by Νέα Τηλεόραση Κρήτης Neatv Gr on Monday, February 25, 2019

• ΜΗΝΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΒΑΤΗ 24.2.19, ΟΜΑΛΟΣ

ΠΟΠΗ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ

Μας έφυγε και η Στέλλα Δασκαλάκη, πολύ νωρίς για το ταξίδι που δεν έχει γυρισμό. Η Στέλλα μας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Αμιρά της Βιάννου. Τελείωσε το γυμνάσιο της Βιάννου και άνοιξε τα φτερά της για την Αθήνα. Διορίστηκε στο νοσοκομείο » Γεώργιος Γεννηματάς» διοικητικός υπάλληλος, όπου υπηρέτησε παραδειγματικά προσφέροντας την αγάπη της σε όλους τους συναδέλφους της. Η εξυπηρέτηση που πρόσφερε στους χωριανούς της όποτε τη χρειαζόταν ήταν απίστευτη. Πάσχιζε μαζί τους. Ήταν η προσωποποίηση της καλοσύνης.
Είχα την τύχη να συνυπηρετήσω για πολλά χρόνια με τη Στέλλα και μας έδεσε περισσότερο η αγάπη για τον τόπο μας.
Με τον επίσης καλοσυνάτο άνδρα της Μανώλη, καμάρωναν το μοναχοπαίδι τους Κώστα και ήταν ευτυχισμένοι.
Την ευτυχία τους λες και τη ζήλεψαν κι άρχισαν πολλές αναποδιές υγείας , που με στωικότητα τις αντιμετώπιζαν για πολλά χρόνια. Όμως η Στέλλα μας τελευταία είχε κουραστεί πολύ κι αποφάσισε να ξεκουραστεί για πάντα.

Τραγική φιγούρα η μαμά της. Κουράγιο κ. Χρυσούλα.
Στα μάτια του εγγονού σας Κώστα θα βλέπετε τα καταγάλανα καθαρά μάτια της Στέλλας.
Κι εμείς Στέλλα θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη. Καλό σου παράδεισο.

• ΝΙΚΟΣ ΚΟΜΗΣ, ΒΙΑΝΝΙΤΙΚΕΣ ΚΟΝΤΥΛΙΕΣ

• Καλησπέρα σας και καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλον τον σύλλογο σας. Ενας Χιώτης ανάμεσα σε πολλούς εγκάρδιους, φιλόξενους, εξυπηρετικούς, καλά οργανωμένους Κρητικούς, ωφείλω να πω πως μαζί με την σύζυγο μου και έναν φίλο παρευρεθήκαμε στην συνεστίαση σας και περάσαμε ένα όμορφο μεσημέρι με χορό, καλό φαγητό, άψογο σέρβις, επαγγελματισμός από όλο το προσωπικό, φιλοξενία, και πάνω από όλα ζεστασιά και χαμόγελο από τον Κ. Γιώργο και την Κ. Ροδουλα, που μας είχαν καλέσει. Σας εύχομαι και του χρόνου με υγεία, σε εσάς και σε όλον τον σύλλογο. Μετά τιμής ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΤΣΗ.

• Κύριε Πρόεδρε η συνεστίαση του συλλόγου σας ήταν άριστη. Περάσαμε πολύ όμορφα. Να είστε καλά και του χρόνου με υγεία. Η παρέα του κ. Στέλιου Βραχνάκη, Spiros Samatas

Μην αμελήσετε να κάνετε κράτηση

• Σπανάκης Δημήτρης: Η Αληθινή Ιστορία Του Σαραντάπηχου.

  Την δημοσιεύουμε στην σελίδα ΔΙΑΒΑΤΗΣ 11

• ΜΗΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Την ερχόμενη Κυριακή 24 Φεβ 1:00μμ, στον ΟΜΑΛΟ, Πειραιώς 68 Μοσχάτο, μενού 15€. Κράτηση θέσεων στα γνωστά τηλέφωνα, υποχρεωτικά λόγω περιορισμένων θέσεων.

• ΑΦΟΙ ΤΣΑΧΟΥΡΙΔΗ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ 26/11/16 ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ

• ΄Το αμάρτημα της μητρός μου΄, το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού σε μια παραλλαγή  από την Μαριάννα Θαμνίδου σε κρητική τοπολαλιά:

Θεέ μου… έσκουζε και δάγκωνε τα κάτω χείλη της, γιατί με τιμωρείς διπλά… γιατί την αφήνεις να λιώνει σαν κερί μέρα νύχτα… φωτιά που δεν πρόκειται να την σβήσουν τα δάκρυα μιας ολάκερης ζωής, μουρμούριζε, κουνώντας μπρος πίσω την πλάτη της, τις στιγμές που προσπαθούσε να ζέψει τις δυνάμεις της για να υπηρετήσει την κόρη της, που ψυχορραγούσε στο κρεβάτι. Κρυφά στεκάμενος στη μεσόπορτα την άκουγα να ξεστομίζει σπασμωδικές φράσεις ανάμεσα σε κλαυθμούς και βογκητά και φοβόμουν πραγματικά πως θα ‘χανε τα λογικά της, αν επρόκειτο να της πάρουν μέσα από τα χέρια της το λουλούδι που φύλαγε… γιατί δεν μπορεί να χωρέσει νους ανθρώπου ότι η μάνα που εκπλιπαρούσε νυχθημερόν τα θεία, χωρίς να αφήσει προσευχή αδιάβαστη ή τάξιμο που να μην υποσχεθεί, μπορούσε να γίνει μεμιάς γριά λύκαινα, έτοιμη να κατασπαράξει, ανεξαιρέτως όποιον τολμούσε να επιβουλευτεί ή να κακοκαρδίσει τη μοναχοκόρη της.

Και μέσα στην παραζάλη της δεν είχε εξαιρέσει μέσο για μέσο ιατρικής φύσεως και μη, το οποίο υποσχόταν κάποια μορφής ίαση, που να μην το χρησιμοποιούσε, χωρίς ενδοιασμούς, με την ελπίδα ότι θα διέκρινε κάποιο αχνό σημάδι καλυτέρευσης, όπως κάποιο μειδίαμα ή ζωντάνεμα στο απλανές βλέμμα της κατάκοιτης.

Όταν σωζόταν η υπομονή της, απειλούσε κρυφά πως αν ο Θεός έπαιρνε την κόρη της, θα αρνιόταν καν να κοιτάξει ξανά τα άλλα παιδιά της, τον Γιωργάκη και εμένα, έλεγε επίσης πως θα άφηνε το σπιτικό να ερημώσει, πως κατάρα πλανιόταν στους φρεσκοβαμμένους τοίχους του ήδη από τον καιρό που είχε χάσει τον άνδρα της και ότι το μίασμα είχε μαγαρίσει το απροφύλαχτο κορμί του παιδιού της. Τις στιγμές που την άκουγα φοβόμουν να μην τύχει και διασταυρωθεί το βλέμμα της με το δικό μου, γιατί δεν ήταν αυτή η καρτερική μάνα, που διαφέντευε το σπίτι και τους δικούς της με μόνη ανταμοιβή το γλυκό χαμόγελό τους κατά την εσπέρα και λογάριαζα πως αν άφηνε την τελευταία πνοή της η αδερφή μου, θα μας έβρισκαν άλλα κακά τρισχειρότερα από τότε που πέθανε ο πατέρας μας.

Και λίγο λίγο μου έγινε συνήθεια να προσπαθώ να λαθρακούω για να καταλάβω αν γυρίζει να κοιτάξει και εμάς στον Γολγοθά που ανεβαίνει ή αν μας έχει ξεχάσει πέρα ως πέρα. Και όσο ξάπλωνα ζαρωμένος στο κρεβάτι μου για να ζεστάνω το άκαμπτο κορμί μου, τόσο μανιωδώς δούλευα από το χάραμα για να μη μας λείψουν τα καθημερινά, να μην σωθούν όσα με κόπους είχαμε πάρει από την πατρική γη. Μα όλα εξανεμίζονταν πολύ γρηγορότερα από όσο υπολόγιζα.

Πιο πολύ από εμένα, η μάνα τιμωρούσε για δυσνόητο, κάποιες φορές, λόγο, το σώμα της και την ψυχή της. Θαρρoύσες πως περίμενε στην άκρη του γκρεμού κάποιο αόρατο λάκτισμα, που θα την αποτελείωνε, που θα την ανάγκαζε να εγκαταλείψει τη ζωή με μια και μόνη κραυγή, εκείνη που μάταια προσπαθούσε να βγάλει από τα σωθικά της, όταν μας κοιτούσε με στεγνά, διογκωμένα μάτια. Και όσο οι μέρες περνούσαν, η τιμωρία της φαινόταν να γίνεται φρικτότερη, ώσπου ένα σούρουπο ξέσπασε σε σιγανό λυγμό στο δωμάτιο της ετοιμοθάνατης. Έτρεξα ξυπόλυτος στην πόρτα και την είδα σκυφτή να αγκαλιάζει το πρόσωπο της κόρης της και να το βρέχει μέσα στα αναφιλητά της. Ήθελα να την πλησιάσω, μα δεν μπορούσα.

Το σώμα μου είχε πετρώσει. Σε όλη τη λειτουργία δεν απομακρύνθηκε από την τελευταία κλίνη της αδικoχαμένης.

Κανένας δεν προσπάθησε να τη συγκρατήσει.

Τις επόμενες μέρες δεν μας έγνεφε ούτε καταφατικά, ούτε αρνητικά σε ό,τι και αν της λέγαμε. Καθόταν αμίλητη σαν να την έζωνε πηχτό σκοτάδι. Μετά από μήνες δέχτηκε να έρθει μαζί μου στο χωράφι, τάχατες για να με βοηθήσει.

Ξάφνου, εκεί που καθόμουν ανακούρκουδα κοντά της, το στομα της συσπαστηκε, το πρόσωπό της γλύκανε και τότε μου εκμυστηρεύτηκε ότι ένιωθε ενοχή που δεν απέτρεψε το κακό, πως ο Θεός την εκδικήθηκε για ένα παιδί, το οποίο, καταπώς ήθελε, το είχε χάσει, που εάν, όπως έλεγε, το ‘φερνε στον κόσμο θα ήταν καρπός μιας απεχθούς σχέσης με καποιον που την είχε κακομεταχειριστεί και ότι τις νύχτες φανταζόταν πως ερχόταν κοντά της με την μορφή της αγαπημένης κόρης της.

Σαστισμένος, δεν ήξερα τι να απαντήσω. Ένιωσα πως μπήκα στο πετσί της για πρώτη φορά μετά την απώλεια.

Την αγκάλιασα και την έτριψα για ώρα στην πλάτη.


• Το νέο πρόγραμμα του ΟΜΑΛΟΥ

• Αγαπητοί φίλοι είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε σήμερα, την συνεργασία ΔΙΑΒΑΤΗ και ΟΜΑΛΟΥ, όσον αφορά τις μηνιάτικες συνεστιάσεις μας.

Κάθε μήνα λοιπόν την τελευταία Κυριακή μεσημέρι, θα βρισκόμαστε στο κέντρο ΟΜΑΛΟΣ.

  • Μενού, το γνωστό μενού του κ. Παντουράκη αλλά χωρίς μπριζόλα και τιμή 15€.
  • Απαραίτητη όπως πάντα η δήλωση συμμετοχής.

• 13 Φεβρουαρίου 2019, ώρα 18:30 στο Αμφιθέατρο Ιωάννης Καποδίστριας του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών (Βασιλίσσης Σοφίας & Ριζάρη 2, Αθήνα).

Ο εκδοτικός οίκος «Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ» της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας, σας προσκαλεί στην παρουσίαση της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου των K. H. Roth και H. Rübner,
«Η οφειλή των επανορθώσεων: υποθήκες της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα και την Ευρώπη»

• Ένα βιβλίο σταθμός στον αγώνα της Ελλάδας για ηθικοπολιτική και ιστορική δικαίωση, που δημιουργεί νέα δεδομένα στη συζήτηση για το ζήτημα των επανορθώσεων και τις ελληνογερμανικές σχέσεις.
• Ένα επιστημονικό σύγγραμμα, αποτέλεσμα πολυετούς και ενδελεχούς έρευνας, που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς φέρει τις υπογραφές δυο κορυφαίων γερμανών ιστορικών – συγγραφέων.
• Ένα ντοκουμέντο, ισχυρό όπλο στη φαρέτρα της ελληνικής διπλωματίας για τη διεκδίκηση των πολεμικών επανορθώσεων από τη Γερμανία, μια έκδοση που ξεκίνησε με την πρωτοβουλία μιας απλής ομάδας πολιτών.

Θα παραστεί:
Αργύρης Σφουντούρης Επιζών της σφαγής του Διστόμου
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Karl-Heinz Roth Συγγραφέας, ιστορικός Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κοινωνικής Ιστορίας του 20ου αιώνα
Ηλίας Νικολακόπουλος Πολιτικός επιστήμονας και Ομότιμος Καθηγητής Εκλογικής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την παρουσίαση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Γιάννης Ψαρόπουλος, ανταποκριτής Al Jazeera International στην Ελλάδα.

Θα ακολουθήσει 30λεπτη παρουσίαση από τον Christoph Ulrich Schminck-Gustavus, Καθηγητή Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Βρέμης, με θέμα:«Μνήμες Κατοχής» – Μαρτυρίες για την καταστροφή του χωριού Λιγκιάδες και τα «αντίποινα» της 3ης Οκτωβρίου 1943.

Εκ μέρους του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα θα απευθύνει χαιρετισμό στην έναρξη της εκδήλωσης ο Συγγραμματέας της Σ.Ε. Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α. και Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού.

• Η μάχη των Θερμοπύλων, 480 π.Χ.

• Καλησπέρα σας, καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλον τον σύλλογο σας. Ενας Χιώτης ανάμεσα σε πολλούς εγκάρδιους, φιλόξενους, εξυπηρετικούς, καλά οργανωμένους Κρητικούς, οφείλω να πω πως μαζί με την σύζυγο μου και έναν φίλο παρευρεθήκαμε στην συνεστίαση σας και περάσαμε ένα όμορφο μεσημέρι, με χορό, καλό φαγητό, άψογο σέρβις, επαγγελματισμός από όλο το προσωπικό, φιλοξενία, και πάνω από όλα ζεστασιά και χαμόγελο από τον Κ. Γιώργο και την Κ. Ροδουλα, που μας είχαν καλέσει. Σας εύχομαι και του χρόνου με υγεία, σε εσάς και σε όλον τον σύλλογο. Μετά τιμής ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ, ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΤΣΗ.

• Έχετε καιρό να βολτάρετε στην Αθήνα;

Από την χθεσινή (3.2.19) ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ του συλλόγου των χωριών του οροπεδίου ΔΙΚΤΑΙΟΣ.

Από την ΗΧΩ ΤΗΣ ΒΙΑΝΝΟΥ, για τη δασκάλα Κλεάνθη Χριστάκη

Φωτογραφίες στο τέλος της σελίδας πριν τα βίντεο

Αγαπητοί φίλοι, μέλη και συντοπίτες, (εδώ συμπεριλαμβάνουμε όλους τους Έλληνες), ξεκινάμε σήμερα 28.1.19 τη σελίδα 12 ας πούμε της ηλεκτρονικής εφημερίδας μας. Έχουμε σκοπό να την κρατήσουμε ανοικτή αρκετές ημέρες, αμέσως μετά την χθεσινή ετήσια συνεστίαση του ΔΙΑΒΑΤΗ και στον απόηχό της. Αρκετοί από το ΔΣ είχαμε τη κακή προαίσθηση, ότι πιθανόν να είναι η τελευταία δημόσια εμφάνιση του ΔΙΑΒΑΤΗ. Χθες βλέποντας επιτέλους αρκετά νέα πρόσωπα και ειδικά νέους, πήραμε λίγο κουράγιο ότι υπάρχει ελπίδα να αναστραφεί το κλίμα. Αυτό  όμως εξαρτάται πια μόνο από εσάς. Εμείς 6 χρόνια τώρα έχουμε δώσει το δείγμα γραφής.

• Διάφορα άλλα θέματα, προστίθενται στη σελίδα ΔΙΑΒΑΤΗΣ 11. Μην ξεχνάτε να την επισκέπτεσθε.

Δεν ξεκινούμε όπως πάντα με ευχαριστίες, αλλά με κάτι που θεωρούμε σημαντικό, σημαντικότατο! Αρκετοί απ΄όσους ενεπλάκησαν στην διαδικασία της χθεσινής συνεστίασης, είτε παραβρέθηκαν είτε όχι, θα αντιλήφθηκαν πόσο σημαντικό είναι η σαφήνεια και η ακρίβεια της κράτησης είτε για συνεστίαση είτε για εκδρομή είτε για οτιδήποτε άλλο. Επίσης πόσο σημαντικό είναι το έγκαιρο του πράγματος. Καμιά φορά αυτό είναι δύσκολο. Όμως πρέπει να είναι η εξαίρεση. Να μην σας πούμε η εξαίρεση της εξαίρεσης.

Γι΄ αυτό αν είμαστε στα πράγματα του χρόνου, πρέπει να θυμάστε ότι η λίστα θα πρέπει να κλείσει δύο ημέρες πριν από την συνεστίαση.

Ξέρετε επίσης πόσο οδυνηρό είναι να πεις σε κάποιον που έχει κλείσει κανονικά πριν 20 ημέρες, σε παρακαλώ κάνε μας την διευκόλυνση να μην έρθεις; 

Κάτι άλλο που μας δυσκολεύει πάρα πολύ είναι, όταν κάποιος εμφανίζεται σπάνια ή εμφανίζεται πρώτη φορά κι έχει και απαιτήσεις! Τότε αυτός που συνδράμει συνεχώς το σύλλογο τι πρέπει να έχει; Συνήθως όμως αυτός δεν έχει καμία απαίτηση. Αυτά τα δυο πάνε μαζί. Αλλά να μην αδικηθεί κιόλας!

Και τώρα περνάμε στις ευχαριστίες. Πρώτα ευχαριστούμε εσάς όλους που παραβρεθήκατε. Διπλά ευχαριστούμε όμως αυτούς που περαβρέθηκαν και συγχρόνως παρακίνησαν και ξεσήκωσαν και αρκετούς άλλους. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί, οι αμελείς ή οι αμελέστατοι, της τελευταίας στιγμής ή αυτοί που εμφανίζονται χωρίς καν να μας δηλώσουν. Εμείς σαν ΔΙΑΒΑΤΗΣ και αυτούς τους αγαπάμε. Εξ άλλου ο σύλλογος καθρέπτης της κοινωνίας είναι.

Ευχαριστούμε τον πανοσιολογιότατο πΣεβαστιανό, τον Ιωάννη Χουλάκη και την Μάρα Κόττου για την προσφορά τους στον ΔΙΑΒΑΤΗ.

Στη συνέχεια ευχαριστούμε τον κ. Παντουράκη και το προσωπικό του ΟΜΑΛΟΥ

Τους μουσικούς Γιώργο Σκορδαλλό, Γιώργη Μανωλάκη και Γιάννη Παπατζανή

Την δασκάλα μας Μαρία Πανακάκη με τις χορεύτριες του ΔΙΑΒΑΤΗ

Τον Χριστόφορο Πετράκη που έκανε την αίθουσα ολόκληρη να μυρίσει παπούλα και ξύδι

Τον Γιώργο Σταματόπουλο που συντηρεί τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό του ΔΙΑΒΑΤΗ

Τους δωροθέτες Γρηγόριο Σωμαράκη, Κασσιανή Μανωλουδάκη, Εμμ. Α. Ζουμάκη, Γεώργιο Σ. Λυκάκη, Βασίλη Τσαμάντουρα, Γεώργιο Χρονάκη, ΑΝΕΚ, ΜΙΝΩΙΚΕΣ, AEGEAN, Αφους ΠΛΑΤΗ, Μιχάλη E. Τρευλάκη και Γώργιο Χ. Πετράκη

• ΣΥΝΟΛΟ ΑΤΟΜΩΝ: ΚΑΡΤΕΣ 212, ΠΑΙΔΙΚΑ 7, ΣΥΝΟΛΟ 219, + 28 ΑΚΥΡΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΔΙΑΒΑΤΗ, 247

Διευκρίνιση για τα κομμάτια της βασιλόπιτας: Λόγω οικονομικής στενότητας του ΔΙΑΒΑΤΗ, τα κομμάτια ήταν 120 και δεν έφθασαν για όλους.

• Ο κατάλογος με τους λαχνούς που κερδίζουν

••• Θέλω να εκφράσω την απόλυτη ικανοποίηση μου για τη εκδήλωση της κοπής της πίτας του συλλόγου μας στο κέντρο Ομαλός.
Πολλά συγχαρητήρια στους συντελεστές της εκδήλωσης.  Άλκης Ορ. Χατζάκης

•••Η φετινή συνεστίαση ήταν πολύ επιτυχημένη, 0 ΟΜΑΛΟΣ ήταν σε όλα προσεγμένος. Αξίζουν Πολλά Πολλά συγχαρητήρια στον ΔΙΑΒΑΤΗ. Και του χρόνου με υγεία.  Θωμάς Αναστασία

•••Στις 27-1-19, με χαρά βρεθήκαμε στον ετήσιο χορό και κόψημο της πίτας του ΔΙΑΒΑΤΗ, στο Κρητικό κέντρο Ομαλός. Όλα ήταν πολύ ωραία. Ο χώρος όμορφος, τα παιδιά που εξυπηρετούσαν τα τραπέζια πολύ ευγενικά, πολύ γρήγορα, παρακολουθούσαν τα πάντα μη μας λείψει κάτι.
Οι γεύσεις μοναδικές, Κρητικές, παιδικές μνήμες…
Οι μουσικοί, οι χορευτές, οι χορεύτριες, τα δώρα όπως πάντα άριστα. Ύστερα από αυτά νοιώθουμε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τον Πρόεδρο του Συλλόγου Γ. Διακάκη και την σύζυγο του Ροδούλα, που μετά από πολύ κόπο και ψάξιμο κατάφεραν να μας βρουν ένα τόσο ωραίο χώρο, όπως είναι το κέντρο Ομαλός για την συγκεκριμένη εκδήλωση.
Σας Ευχαριστούμε από καρδιάς! Και του χρόνου ξανά. Παρασκευή Μάρακα Μιχελινάκη

• Γράμμα που δεν διαβάστηκε στη συνεστίαση, το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στο ΔΙΑΒΑΤΗ:

Αγαπητοί Βιαννίτες, αγαπητοί φίλοι της Βιάννου
Το Διοικητικό Συμβούλιο του Πνευματικού Κέντρου Βιάννου «Περικλής Βλαχάκης» σάς στέλνει 2019 ευχές για μια καλή χρονιά. Ευχόμαστε τη νέα
χρονιά να έρθουν τα καλύτερα για τον καθένα μας αλλά πάνω απ´ όλα υγεία, αγάπη, ευτυχία και δύναμη.
Με το βλέμμα στραμμένο πάντα μπροστά και με ενδιαφέρον για το μέλλον των νέων ανθρώπων αλλά και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, καθώς και με την πεποίθηση ότι εξελισσόμαστε ως άνθρωποι και ως κοινότητα μόνο μέσα από πνευματικές διεργασίες, σχεδιάζουμε για την επόμενη χρονιά
δράσεις που θα ανταποκρίνονται στους παραπάνω στόχους και θα τους υπηρετούν. Ελπίζουμε ότι θα σας έχουμε πάντα αρωγούς και συνοδοιπόρους στη δύσβατη πορεία προς την ουσιαστική πνευματική καλλιέργεια και τον γνήσιο πνευματικό πολιτισμό.
Μια πλούσια σε δράσεις χρονιά μόλις ολοκληρώθηκε, κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις πολιτισμού που ανέδειξαν με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο την αστείρευτη δυναμική του τόσο σε ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων όσο και σε επίπεδο ιδεών που μπορούν να
αξιοποιηθούν στο μέλλον.
Έγιναν δύο εκδόσεις, μια για την ιστορία του Δωρητή του Πνευματικού Κέντρου αειμνήστου Περικλή Βλαχάκη, αλλά και όλης της γενιάς εκείνης. Η
καταγραφή της μουσικής παράδοσης της Βιάννου αποτέλεσε το περιεχόμενο του δεύτερου βιβλίου με τίτλο «Βιαννίτικο Μουσικό Εργαστήρι» που
συνοδευόμενο από ψηφιακό δίσκο με παλιές μουσικές καταγραφές, ελπίζουμε να αποτελέσει μια γέφυρα για τη νέα γενιά ώστε να γνωρίσει τις μουσικές καταβολές του τόπου μας, της Βιάννου. Για όποιον ενδιαφέρεται μπορεί να προμηθευτεί σήμερα εδώ και τα δύο βιβλία.
Τέλος να υπενθυμίσουμε την λειτουργία του ξενώνα όπου μπορούν να μείνουν όσοι επιθυμούν να επισκεφθούν τη Βιάννο και τις ομορφιές της.

Τα βίντεο μας τα έστειλε η Χρυσούλα Σαμαρά. Φωτογραφίες και βίντεο στο τέλος της σελίδας

• ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΟΜΑΛΟ (Κέντρο διασκέδασης Πειραιώς 68, Μοσχάτο)
Ορέγομαι τον «ΟΜΑΛΟ» την Κρητική ταβέρνα.
Είναι παραδοσιακή μα είναι και μοντέρνα.
Πικάντικα και νόστιμα είναι τα φαγητά της,
ιδίως τα περίφημα τα γαμοπίλαφα της.
Το γιδοκρεατόζουμο που κάνει τα πιλάφια,
είναι από γίδι παρδαλό,
που εκτρέφεται στον Ομαλό,
                                                         μαζί με τα ελάφια.
Όλα του κόσμου τα καλά βρίσκεις στο Μαγαζί της
κι είναι αυθόρμητα ζεστή η περιποίηση της.
Παρότι δεν μ’ αρέσουνε τα λόγια τα μεγάλα,
θα πω εκεί , πως βρίσκεται και του πουλιού το γάλα!
Όλα τα προϊόντα της τα φέρνει απ’ την Κρήτη,
γνήσια τυροκομικά από τον Ψηλορείτη.
Όλο το περιβάλλον της είναι πολιτισμένο,
γι αυτό, κρατεί τον κόσμο της πάντα ευτυχισμένο.
Όλοι ‘ναι ‘κει ευγενικοί στη συμπεριφορά τους
και μπαίνουν στη διάθεση του κόσμου με χαρά τους.
Καθώς, εκεί συχνάζουνε πολιτισμένοι ανθρώποι,
πολιτισμένα γίνεται ,πάντα, το γλεντοκόπι.
Ο καταστηματάρχης της σαν επαγγελματίας
είναι σωστός κι υπεύθυνος επιχειρηματίας
και, σέβεται την άποψη, πάντα ,της πελατείας.
Όποτε, πας στον Ομαλό για να διασκεδάσεις,
να ξέρεις, πως θα φας καλά κι ωραία θα περάσεις!
Τόσο , που όλους μέσα εκεί θα τους ευχαριστήσεις
και , σίγουρα θα ξαναπάς , μα κι άλλους θα συστήσεις.
Αθήνα 25-1-2019  Ένας φίλος του ΔΙΑΒΑΤΗ
Υ.Γ.
Απ’ όπου και να βρίσκεσαι. χωρίς κανέναν όρο,
μπορείς να φτάσεις εύκολα στου Ομαλού το χώρο.
Με όποιο μεταφορικό μέσο κι αν επιλέξεις,
θα φθάσεις στον προορισμό αυτό, χωρίς να μπλέξεις!!
Αν δε για τη διαδρομή , το όχημα σου πάρεις,
μην αμφιβάλλεις πως θα βρεις τόπο να το παρκάρεις.

Η εκκαθάριση της συνεστίασης

 

ΔΙΑΒΑΤΗΣ 11

Posted by Giorgos Diakakis on
0
Χωρίς κατηγορία

• Φωτορετρό, 1950, βαρελάδικο Τζαγάκηδων στο Ηράκλειο

• Σπανάκης Δημήτρης: Η Αληθινή Ιστορία Του Σαραντάπηχου

Ο Δημήτρης Σπανάκης γεννήθηκε στη Κάτω Βιάννο Ηρακλείου Κρήτης και σπούδασε Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο τη δεκαετία του 60. Παντρεμένος με την Αλίκη έχει τέσσερις γιους και τέσσερα εγγόνια.
Εργάστηκε σε μεγάλες εταιρίες κι είχε σημαντική συμβολή στη κατασκευή μεγάλων έργων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική, τον έμμετρο στίχο και τον πεζό λόγο.
Έργα του, που έχουν εκδοθεί: οι ποιητικές συλλογές «Τρύπες Στο Νερό Ι & ΙΙ», «Τα Κρητικά Λαογραφικά» κι υπό έκδοση το μυθιστόρημα «Πικρός Καφές Με Ολίγη» από τις εκδόσεις bookstars.

—————————————————————————————-

Το Χρονικό Του Σαραντάπηχου

Στου Σαραντάπηχου τα ίχνη,
το τραγούδι μου φως ρίχνει
για όσα σώζονται στη Βιάννο,
τη Κάτω και την Απάνω

κι όσα μπόρεσα να μάθω
ρωτώντας εδώ κι εκεί
χωρίς σχόλια τα γράφω
να σωθούνε στο χαρτί!

‘Ανω Βιάννος

Γέρους μια παρέα στη Βιάννο
το καφενείο συναντώ,
που στον ίσκιο του πλατάνου
κάθονταν και τους ρωτώ!
-Ποιός γνωρίζει και τί ξέρει
για το Σαραντάπηχο,
π’ έζησε σ’ αυτά τα μέρη
τον παλιό παλιό καιρό;

Α’ Γέρος – σημάδια λήθης

Όσα ξέρομε θα πούμε,
αλλά πρώτα θα σου πω,
κάτι που τώρα θυμούμαι
να το γράψεις και αυτό!
Όσα σώζονται αιώνια,
από γενιά σε γενιά
κι από στόμα σε στόμα
η νέα γενιά ξεχνά

κι είμαι βέβαιος -μη γελάτε-
σε λίγα χρόνια κανείς,
τίποτε δε θα θυμάται
σαν πεθάνομε εμείς!
Τώρα τα παιδιά μαθαίνουν,
όσους ήρωες στο γυαλί,
δείχνουν κι αργοπεθαίνουν
ντόπιοι ήρωες πολλοί!
Οι Κουρήτες, οι Ακρίτες
και οι Σαραντάπηχοι
δεν ήρθαν από πλανήτες
γεννηθήκανε στη γη!
Όλοι αυτοί στη φαντασία
δε γινήκαν του λαού
κι όποιος ψάξει την ουσία
ίχνη τους θα βρει παντού!

Σε βράχους τα βήματά τους,
σπήλιους και βουνοκορφές
σώζονται τα ονόματά τους
κι άλλων φαίνονται μορφές!

Β’ Γέρος – ο ερχομός

Πριν τριακόσια κι εκατό,
μα μπορεί και χίλια χρόνια,
τότε που ο Διγενής
με το Χάροντα στα αλώνια,

πάλευε κι έτρεμε η γη,
ο ουρανός και το φεγγάρι,
ποιος θα ήταν νικητής
ήρθε ένα παλικάρι

στα Βιαννίτικα τα μέρη,
από πού κανείς δε ξέρει!
Μα όσοι έτυχε και τον είδαν
σα λαγοί απ’ το φόβο φύγαν

κι έλεγαν σε όποιον ρωτούσε,
πώς ήταν και τι φορούσε:
– Μπόι είχε σαράντα πήχες
και της κεφαλής του οι τρίχες

σαν τα γένια του μια μια
κρέμονταν σαν τα σκοινιά
και στα χέρια του κρατούσε
τα όπλα του που πολεμούσε,

-όπλα που κανείς στη γή,
ποτέ δεν είχε ξαναδεί-
αιματοβαμμένα ακόμη
με σημάδια και με σκόνη!

Κι ορκιζόντουσαν με τρόμο,
πώς σ’ όποιον περνούσε δρόμο,
η γη κάτω που πατούσε
έτρεμε κι υποχωρούσε

κι όπου πέρασε οι στράτες
αίματα ήταν γεμάτες!
Απ’ της Κούπας τα χαράκια
πέρασε τους ποταμούς

με μια ασκελιά τα ρυάκια
μ’ ένα πήδο τους γκρεμούς
και στα ισόπατα λιβάδια
τρέχοντας σαν αστραπή,

χάθηκε μες στα φαράγγια
πίσω απ’ την Αγιά Μονή!

Γ’ Γέρος – η σκλαβιά

Στα Αμιρά ετότες ζούσε,
τον τόπο και κυβερνούσε
ένας μωαμεθανός
εμίρης Σαρακηνός.

Στα χωριά της Βιάννου ούλους
τους χριστιανούς είχε δούλους
και τις εκκλησιές μια μια
είχε κάνει όλες τζαμιά!
Με στρατιώτες αιμοβόρους,
άρπαζε σοδειές και φόρους
και τ’ ανήλικα παιδιά
πουλούσε στην Αραπιά!
Δε μπορούσαν πια να ζήσουν,
δίχως ν’ αλλαξοπιστήσουν
οι Βιαννίτες και σοφά
χριστιανοί ήσαν κρυφά!
Μα και τότες δίχως όρους,
να πληρώνουν είχαν φόρους
και να δίνουνε πολλές
στα χαρέμια κοπελιές
Κι οι άντρες οι γεροδεμένοι
ήσαν καταδικασμένοι,
να τραβούνε τα κουπιά
από δω ως την Αραπιά!
Αυτά και πολλά άλλα,
είχε βάσανα μεγάλα
ο Βιαννίτικος λαός
σαν ήρθε εδώ Αυτός!
Β’ Γέρος – η Αρμενόπετρα

Στης Αρμενοπέτρας πάλι
τον ξανάδαν τ’ ακρογιάλι,
μια πέτρα να κουβαλεί,
σαν το μπόι του ψηλή
και να τη πετάει πέρα
σε μια ξύλινη γαλέρα,
που εκόπηκε στα δυο
και βούλιαξε στο γιαλό!
Από μέσα οπλισμένοι
βγήκαν μαύροι πειρατές,
σαν ποντίκια τρομαγμένοι,
να σωθούνε στις ακτές!
Μα Εκείνος με το τόξο
τους εσκότωνε γοργά,
πριν από τη θάλασσα όξω
να πατήσουν στη στεριά.
Γέμισε ξύλα σπασμένα
και κουφάρια ο γιαλός
και στη θάλασσα από αίμα
εκοκκίνισε ο αφρός!
Ζωντανό το τελευταίο,
που εβγήκε απ’ τα νερά,
άφησε να πάει το νέο
στον Εμίρη στ’ Αμιρά.
Και μετά το μεσημέρι
δίχως άλλη αναβολή,
γύρω έψαξε τα μέρη
κι όπως λέγαν οι παλιοί,

διάλεξε να κατοικήσει
και για να ξεκουραστεί
μια σπηλιά που βλέπει δύση
μες στο βράχο του Ληστή!
Αυτά λέγονταν στη Βιάννο
κι αυτή η περιγραφή,
σώθηκε από τσομπάνο,
που ‘δε τη καταστροφή.
Κι από τότε, εκατό μέτρα
έμεινε μες στον αφρό
και το κύμα, κείνη η πέτρα
ν’ αρμενίζει στον αφρό!

Α’ Γέρος – η σπηλιά του Ληστή

Η σπηλιά πενήντα μέτρα
είναι πάνω από το νερό
σκαλισμένη σε μια πέτρα
από γρανίτη σκληρό.

Ανέβηκα εκεί επάνω
σαν ήμουν ντελικανής
κι από τότε από τη Βιάννο
δεν ανέβηκε κανείς.

Ήταν μισοφαγωμένη
από τ’ αλμυρό νερό
και θυμούμαι ίχνος δε μένει
από κείνο τον καιρό.

Μόνο μια πέτρα μεγάλη,
που ‘μοιαζε με προσκεφάλι!

Δ’ Γέρος – η εκδίκηση
Σαν ήρθε στον Εμίρη το μαντάτο,
πως τα καράβια του στης θάλασσας το πάτο
ήταν, και τα πρωτοπαλίκαρά του
στο βασίλειο αναπαυόνταν του θανάτου,
σκύλιασε απ’ το κακό του κι όλους
πιστούς κι άπιστους που ‘χε διαβόλους,
κάλεσε κι ορκίσθη στο φεγγάρι,
εκδίκηση απ’ το Σαραντάπηχο να πάρει!
Ξεκίνησε μ’ εκατό άγριους δαιμόνους,
μ’ αίμα διψασμένους δολοφόνους,
σε φτερωτά αλόγατα καβάλα,
να πιει το αίμα του εχθρού του στάλα-στάλα!
Σα χείμαρρος μετά από θύελλα και μπόρα,
ξεχύθηκαν μ’ ορμή στη κατηφόρα
και στο Ρουσό σα φτάσανε Κεφάλι,
Τον είδαν ξαφνικά να ξεπροβάλλει,
κρατώντας το δρεπάνι του θανάτου,
σα χάρος που θερίζει τα σπαρτά του
και οι τρομεροί θαλασσινοί κουρσάροι,
ένα δεμάτι από στάχια ήτανε στάρι!
Με μια σπαθιά δέκα έκανε κομμάτια
κι οι υπόλοιποι με γουρλωμένα μάτια,
με φρίκη βλέπανε το μυτερό κοντάρι
να τους τρυπάει πέρα-πέρα το κουφάρι!

Τα όπλα απ’ τη τρομάρα τους πετούνε
και πέφτουν στους γκρεμούς μήπως σωθούνε
και γονατίζουν ταπεινά μπροστά του άλλοι
σκύβοντας ως το χώμα το κεφάλι!
Τους ζωντανούς, που έπιασε αιχμαλώτους,
από τα δέντρα κρέμασε τους πρώτους
κι έδεσε τους άλλους στα χαράκια,
τα σπλάχνα τους να φάνε τα κοράκια!
‘Αφησε τελευταίο απ’ όλους τον Εμίρη,
που ευνούχισε με μια σπαθιά το κακομοίρη
κι αφού τον τύφλωσε του έδωσε τη χάρη,
να κάνει όσο ζει το διακονιάρη!

Β’ Γέρος
Σαν έβγαλε απ’ τη μέση τον εχθρό του,
άρπαξε το χαρέμι και το θησαυρό του
κι όσα είχε στη Δέρματο κοπάδια,
με γιδοπρόβατα χιλιάδες και γελάδια.
Οι μάντρες του εκεί και τα μητάτα,
μυζήθρες και τυριά ήταν γεμάτα
και κάθε μέρα του πηγαίνανε γομάρια
μ’ ασκιά το γάλα και το κρέας με μουλάρια!
Με τα λεφτά που πήρε του Εμίρη,
του ‘Αι Γιώργη έκτισε το μοναστήρι
με διαλεκτούς που έφερε μαστόρους
και εικονίσματα έργα του Αγίου Όρους!
Ξανάκτισε ένα-ένα τα ξωκλήσια
και φύτεψε τριγύρω κυπαρίσσια
και στη κορφή της Κορακιάς τη πλάτη,
με πέτρες έφτιαξε ένα φρούριο παλάτι!
Εκεί ένα Βιαννίτη διόρισε, με κρίση
της Βιάννου τα χωριά να κυβερνήσει
κι ο ίδιος διάλεξε μακριά απ’ τους ανθρώπους
στου Κερατόκαμπου να κατοικεί τους τόπους!
Το χρόνο δυο φορές, ένα καράβι
ερχότανε στο Τσούτσουρο και σκλάβοι
ξεφόρτωναν βαρέλια και μεγάλα
σακιά γεμάτα και με του πουλιού το γάλα!
Μετά τ’ αμπάρια τους γεμίζανε με κιούπια,
με λάδι με κρασιά και με χαρούπια
και πλουμιστές κόκκινες πατανίες,
μάλλινες με δαντέλλες στις γωνίες.
Από τη πρώτη μέρα που’ ρθε η ειρήνη,
ανάσανε ελευθεριά η χριστιανοσύνη
κι ο βιαννίτικος λαός, ο σκλαβωμένος,
αφέντης έγινε ξανά ευτυχισμένος!
Όπως γεννούνε κουνελάκια τα κουνέλια,
γεννοβολούσαν οι γυναίκες τα κοπέλια
κι η γη σ’ αντάλλαγμα καρποφορούσε,
λες κι ο Θεός από ψηλά την ευλογούσε!
Στους γάμους πήγαιναν και πανηγύρια,
καβάλα σε γαϊδάρους και μπεγίρια
και ήταν με μεταξωτές δαντέλλες,
ντυμένες σα νεράιδες οι κοπέλες.
Στα βήματα του πηδηχτού και πεντοζάλη,
συναγωνίζονταν στα κάλλη η μια την άλλη!
Για χάρη τους οι νέοι να μαλώνουν
και οι γονέοι τους κρυφά να καμαρώνουν!

Α’ Γέρος – η ευημερία

Τα παλιά τα χρόνια εκείνα,
ούτε φτώχεια ούτε πείνα,
ούτε φόβος, ούτε εχθρός,
όσο ζούσε δω Αυτός!
Ο λαός στην ιστορία,
τόσα χρόνια ελευθερία,
ευτυχία και χαρά
δεν είχε άλλη φορά!

Οι βουνοπλαγιές σπαρμένες,
οι κοιλάδες ανθισμένες,
με διπλή παραγωγή
εκαρποφορούσε η γη!

Το μετάξι ήρθε τότες
κι οι βιαννίτισες, οι πρώτες
στη τέχνη και τις κλωστές,
στο κόσμο ήσαν ξακουστές.
‘Ανθρωποι και καλογέροι
ζούσαν και πεθαίναν γέροι,
με έργα χριστιανικά
του Θεού και ειρηνικά!

Β’ Γέρος – ο θρύλος του Ληστή

Μια φορά ένας ψαράς,
που απ’ τη θάλασσα περνούσε,
είδε στο βράχο του Ληστή
κάτι που λαμποκοπούσε
και χωρίς να το σκεφτεί
πλησίασε τη σπηλιά
τυφλός απ’ την αντηλιά.
Εκεί είδε ένα κοντάρι

καρφωμένο στο σκληρό
βράχο, που σα κυπαρίσσι
κλαδεμένο ήταν χοντρό
και σε όσους είχαν ρωτήσει,

έλεγε τόσο μακρύ
ήταν που σαράντα άνδρες
δεν το σήκωναν γεροί!
Μα η λάμψη από το πόρο,
που έβλεπε στην αντηλιά,
ήταν από το σκουτάρι,
που ‘κλεινε όλη τη σπηλιά!

Μεγάλο ήταν σαν αλώνι
σκαλισμένο το μισό
με μια ασημένια ζώνη
και ένα σταυρό χρυσό!

Α’ Γέρος – ο θρήνος

Σε θύελλα ή καταιγίδα,
τα κύματα του Νοτιά,
σκούσαν πάνω στην ασπίδα
άγρια και δυνατά,

τόσο που έφταναν οι κτύποι
γύρω γύρω στα χωριά,
σα να παλεύανε λύκοι
μ’ άγρια του γιαλού θεριά!
Έτσι τότε ακουγόταν
του Σαραντάπηχου η φωνή,
όταν θύμωνε και όταν
τα χέρια του έκανε χωνί.
Με το φύσημα του Νότου
σε καιρούς άγριους κακούς,
θρήνο για το θάνατό του
των κυμάτων ακόμα ακούς!

στο Χόνδρο

Φεύγω από τη Πάνω Βιάννο,
το καθήκον μου να κάνω.
Πάω στο Χόνδρο και ρωτώ

σ’ ένα καφενείο πελάτης.
Εκεί μια χονδριγιανή
μου ‘πε, πως μια προγιαγιά της
Τον είδε μια ταχινή
να περνά από το δρόμο
κι από φόβο και από τρόμο,
είχε χάσει τη λαλιά της

και πως ένας χοντριγιανός,
που ‘σπερνε στο Καβαλάρη,
τον θωρούσε ο χριστιανός
να πετάει το κοντάρι,

από του Ληστή ψηλά
μέχρι τον Αναποδάρη
και μετά στα Καμπουλά
να τρέχει και να σηκώνει
σαν τον άνεμο ψηλά
ένα σύννεφο από σκόνη!
-Απ’ τη σκάλα της Δερμάτου
φόρα έπαιρνε κι ορμή
κι ανέβαινε στου Κεράτου
σαν αητός τη κορυφή!
Κι από κει ψηλά αράδα
έβλεπε όλα τα χωριά
από τη Ψαρή Φοράδα
ως το Τσούτσουρο μακριά!
Κι ούτε ένα πουλί τα δάση
δε μπορούσε να διαβεί,
ούτε βάρκα να περάσει
στο γιαλό να μη τη δεί!
Κι ένας γέρος που γροικούσε,
πολύ ώρα και δε μιλούσε,
άνοιξε το στόμα και μού είπε
αυτά ακόμα για το Σαραντάπηχο:

-Δίκαιος με τους ανθρώπους
και με τους κακούς σκληρός,
σε όσους προστάτευε τόπους
άγρυπνος ήταν φρουρός!
Κι όπως λέγαν οι ψαράδες
χαράματα στις ακτές
βρίσκαν συχνά αραπάδες
σκοτωμένους πειρατές!
Κι οι βοσκοί, πως φημισμένους
ζωοκλέφτες στα βουνά
απ’ τα δέντρα κρεμασμένους
σε περάσματα στενά!
Κι από τότε η τιμωρία,
η σκληρή για ζωοκλοπή,
στη Βιάννο είν’ η αιτία,
που η κλεψιά είναι ντροπή
και γι’ αυτό κανείς Βιαννίτης
δεν επιάσθηκε ποτές
σ’ όλο το νησί της Κρήτης
κλέφτης σε ζωοκλοπές!

Κάτω Βιάννος ο γράφων – το Απαλέτι

Με όλα που μου λεν και γράφω,
εθυμήθηκα κι εγώ
αυτά που θα διηγηθώ:

Ένας θείος μου απ’ τη Βιάννο,
που εκατό χρονών και πάνω
έζησε, κι είναι πεθαμένος,
-Θε μου να ‘ν’ συγχωρεμένος-,

όταν ήμουνα κοπέλι
και τρυγούσαμε τ’ αμπέλι
μου ‘δειξε είκοσι μέτρα
από λάσπη κι από πέτρα,

πάνω σε βουνοκορφή,
κοντά στην Αγιά Μονή,
ένα τοίχο ασβεστωμένο
και μισοκαταστρεμένο

και μού είπε: -Αυτός ο τράφος
του Σαραντάπηχου είναι ο τάφος.
Μου ‘δειξε και το Απαλέτι,
που στης Κούπας είν’ το δέτη

και μου είπε: -Αυτή τη πέτρα
πέταξε από χίλια μέτρα,
ψηλά απ’ τη Κορακιά,
ο Σαραντάπηχος εκειά

και πως: -Απ’ αυτά τα έτη
οι βιαννίτες το Απαλέτι
το έχουν μετεωρολογικό
και ρολόι ηλιακό!

Σαν ο ήλιος το σιμώνει,
βάζουν τα βούγια στ’ αλώνι
κι όσο ο ήλιος το χτυπά,
η δουλειά δε σταματά!
Όταν η σκιά αλλάζει
από Δύση Ανατολή,
το ζευγάρι αναχαράζει
και οι άνθρωποι οι απλοί,
το ‘χουν για φαί σημάδι
στο βουνό και το λιβάδι.
Όταν φεύγει η λιακάδα
κάθε δουλειά σταματά
στα λιόφυτα, στα λιβάδια,
στα ζώα και τα φυτά.

Τότε ένα καραβάνι
απ’ τον κάμπο ξεκινά
και στη Βιάννο μέσα φτάνει
σαν η νύχτα ξεκινά!
Μα όταν η πυκνή ομίχλη
στο Απαλέτι ακουμπά
τότε χιονόνερο ρίχνει
και αστράφτει και βροντά!

Στα Χωριά Της Εμπάρου Μια Γυναίκα – ο Σαραντάπηχος

Όταν πήγα στης Εμπάρου
να ρωτήσω τα χωριά
στο σπίτι ενός κουμπάρου
μια γυναίκα ερωτώ!
-Τί να ξέρω η καημένη,
που από τόπο μακρινό,
είμαι εδώ παντρεμένη
με παιδί έξη χρονώ!
Ακούω όμως τη πεθερά μου
να φοβίζει τα μωρά μου
κι άμα ένα δε τρώει ή κλαίει:
-Ο Σαραντάπηχος!!! του λέει!

Μια Γριούλα – οι Ενετοί

Τότε μια γριούλα τρέχει,
να μου πει ότι κατέχει
ένα παλιό παραμύθι
που το γράφω ως το διηγήθη:
-Στην Έμπαρο μια φορά,
στρατιώτες σταυροφόροι,
ήρθαν απ’ τη Βενετιά
να περάσουν απ’ τα όρη
για της Βιάννου τα χωριά!
Τη παλιά πήρανε στράτα
που στον Αμαλό οδηγεί
και πίσω τους τα φουσάτα
άφηναν καμένη γη!
Ψάχνανε νύκτες και μέρες
για αφέντες Βενετούς
σκλάβους μέσα στις γαλέρες
να ‘βρουν άντρες δυνατούς!
Κι αν τους τύχαινε γυναίκα
όμορφη ή κοπελιά,
την αρπάζαν με το ζόρι
σκλάβα για το βασιλιά!

Μα πριν φτάσουνε επάνω
να διαβούν τη κορυφή,
σε ενέδρα από τη Βιάννο
τους περίμεναν κρυφή!
Ένας χείμαρρος χαράκια,
που τσουρλούσαν στο βουνό
και βροχές μέσα στα βράχια
πέτρες απ’ τον ουρανό!

Πέταξαν σπαθιά και άλλα
όπλα να μη λαβωθούν
και στα άλογα καβάλα
έτρεχαν για να σωθούν!
Τότε στη κορφή του Αφέντη
φωτιά άναψε τρανή
και τη νύχτα από το γλέντι
έλαμπαν οι ουρανοί!
Κι άλλη μια στο Ψηλορείτη,
που άναψε λαμπρή φωτιά,
το μαντάτο από τη Κρήτη
έστειλε στη Βενετιά!

Στα Μέσα Χωριά
Πάω στα Μέσα Χωριά,
Σύμη, Πεύκο, Αμιρά,
Συκολόγο και Βαχό
τους γερόντους να ρωτώ
και μου είπανε αυτά
για το Σαραντάπηχο!
Σύμη – του Σαραντάπηχου ο θρόνος

Οι βοσκοί στον Αμαλό,
βλέπανε από τη μάντρα,
ένα σαραντάπηχο άντρα
ν’ ανεβαίνει στο ψηλό
βουνό, που ‘χει πάντα χιόνι,
κι ένα ολόκληρο δενδρό
σαν πούπουλο να σηκώνει.

Και τη νύχτα μια φωτιά
βλέπανε να ξεπροβάλλει
στη κορφή και στο Νοτιά
άναβε μετά μια άλλη
και σε λίγο φωτιά τρίτη
βλέπανε στα δυτικά
στη κορφή του Ψηλορείτη!

Μετά χρόνια οι βοσκοί,
εκεί π’ άναβε η φωτιά του,
εκκλησιά ερημική
έχτισαν τ’ Αγίου Πνευμάτου!
Κι αν στ’ Αφέντη ανεβείς
τη κορφή και έχεις χρόνο,
του Σαραντάπηχου να πεις,
να σου δείξουνε το θρόνο!
‘Αρβη – οι πειρατές

Μια φορά ένα καράβι
με στρατό αραβικό,
απ’ τη Μπαρμπαριά στην ‘Αρβη
έφτασε πειρατικό!

Αγριεμένοι Αραπάδες,
νύχτα βγήκαν στη στεριά,
άντρες και γυναίκες σκλάβες
ν’ αρπάξουν από τα χωριά!
Καίγαν σπίτια και σπαρμένα
άρπαζαν ζώα, σοδειές,
παιδιά αλυσοδεμένα,
σκότωναν γέρους και γριές!
Και όσοι μπόρεσαν να σωθούνε
στου ‘Αϊ Γιώργη τη Μονή,
τρέξαν να προσευχηθούνε,
ένα θαύμα να γενεί!

Σα ξημέρωσε οι στράτες
κι όταν σβήσαν οι φωτιές
νεκρούς ήτανε γεμάτες
μαύρους κι άσπρους πειρατές

και στο μισοβουλιαγμένο
καράβι πλάι στην ακτή,
είδαν όλοι κρεμασμένο
τον αρχηγό-πειρατή,

κάτω από μια σημαία,
που ψηλά στον ουρανό,
κυμάτιζε στον αέρα
με σταυρό βυζαντινό!
Αυτά μου ‘παν και θα τολμήσω
κι όποιος ξέρει μ’ απαντά,
όλους σας να σας ρωτήσω:
Ποιός τα έκανε όλ’ αυτά;
Kαλάμι – οι Σταυροφόροι
Την εποχή εκείνη φράγκικη αρμάδα,
ήρθε και άραξε απ’ τη Ψαρή Φοράδα,
με Φράγκους σταυροφόρους στρατιώτες
και σιδερόφρακτους με άλογα ιππότες.
Με θυρεούς, σημαίες μεγαλεία,
βγήκαν οι σταυροφόροι απ’ τα πλοία
και γέμισαν σταυρούς οι παραλίες
κι ασημοκαπνισμένες πανοπλίες!
Την άλλη μέρα πιάσανε ομήρους,
άρχοντες, προεστούς και καλογήρους
και λύτρα να γεμίσουνε τ’ αμπάρια,
ζητούσανε με λάδια και κριθάρια.
Να λευτερώσουν τους Αγίους Τόπους,
αρπάζανε το βιός απ’ τους ανθρώπους
και για τα κάτεργα με τη βία κωπηλάτες,
τους πιο γερούς στρατολογούσανε χωριάτες!
Απ’ τη κορφή τους είδε του Κεράτου,
ο Σαραντάπηχος και τ’ άρματά του
εφόρεσε και μέσα στη λιακάδα,
ξεκίνησε για τη Ψαρή Φοράδα!
Σαν έφτασε με δυο μαντατοφόρους
στο βασιλιά διαμήνύσε με όρους,
τους όμηρους πρώτα να λευτερώσει
και όσα άρπαξε τίμια να πληρώσει!
Και για τον ‘Αγιο Σκοπό χίλια γελάδια
και χίλια εκατό μουζούρια στάρια
θα του ‘δινε ρεγάλο, αν συμφωνούσε
αλλιώς μαζί του να μονομαχούσε!
Γέλασε ο βασιλιάς και όλοι οι άλλοι
σκεφτήκανε, πως ευκαιρία ήταν μεγάλη
λαμπρή μονομαχία να οργανώσουν
και ένα μάθημα στο Σαραντάπηχο να δώσουν!

Ψαρή Φοράδα – η μονομαχία

Την άλλη μέρα παρατάχθηκε ο στρατός,
μ’ όλους τους άρχοντες και ευγενείς στη μέση.
Κι ανάμεσά τους να φαντάζει δυνατός,
ο Βασιλιάς στη πιο ψηλή τη θέση.
Με κόκκινους σταυρούς αριστερά,
σε δυο σειρές παραταχθήκαν οι τοξότες
κι απέναντι με λοφία και φτερά
καβάλα στ’ άλογα οι σιδερένιοι ιππότες!
Τότε με κίνηση ο βασιλιάς αργή,
έδωσε σύνθημα να ‘ρθούν οι μονομάχοι
κι εκατό τρομπόνια στη σιγή
διαλάλησαν πως άρχιζε η μάχη!
Βουή ακούστη τότε απ’ τα βουνά,
να ‘ρχεται μ’ ένα σύννεφο από σκόνη,
σα το Βοριά, που άμα αρχίζει να φυσά,
ό,τι εμπόδιο βρει ισοπεδώνει!
Με απορία κι έκπληξη μετά,
μες στην αρένα είδανε να μπαίνει ,
ωσάν στρατός με ποδοβολητά
χίλια γελάδια και γαϊδάροι φορτωμένοι!

‘Αρχισαν όλοι να γελούν ειρωνικά,
μα πάγωσε το αίμα στο κεφάλι
όταν του Σαραντάπηχου η σκιά,
είδανε μες στη σκόνη να προβάλλει!
Έως θανάτου απλώθηκε σιγή
κι ούτε ένας δε τολμούσε να μιλήσει,
ώσπου απελπισμένη ακούστηκε κραυγή
κι ένας ιππότης με άλογο είχε ορμήσει!
Περίμενε ο Σαραντάπηχος κοντά
να ‘ρθει! Σκύβει και μη γελάσεις!
Πιάνει το άλογο μαζί και τους πετά,
σα βότσαλο στη μέση της θαλάσσης!
Αμέσως μπαίνει ως τη μέση στα νερά,
σα να ‘θελε τα χέρια του να πλύνει,
στο κάτεργο με τους ομήρους προχωρά,
σπάει την άγκυρα και τα μουράγια λύνει!
Παίρνει μια χούφτα απ’ τα χοντρά
μαλλιά του και γερά δένει τη πλώρη!
Φεύγει γιαλό-γιαλό και πίσω το τραβά,
σα να ‘χε ανοικτά πανιά στο ξεροβόρι!

Από τα Τέρτσα περνά ανοικτά,
την ‘Αρβη προσπερνά στα δεξιά του,
στο Κερατόκαμπο δε σταματά
και φτάνει γρήγορα στο κόλπο της Δερμάτου!
Εκεί τους αιχμαλώτους λευτερώνει,
όλοι μαζί σώοι φτάνουν στη στεριά,
σημαία με το Δικέφαλο σηκώνει
κι οι καμπάνες νικητήρια χτυπούνε στα χωριά!
Την άλλη μέρα η φράγκικη αρμάδα,
εσάλπαρε απ’ τη Ψαρή Φοράδα
κι οι σταυροφόροι ιστορικοί από μωρία,
δε γράψανε το γεγονός στην ιστορία!

Συκολόγος – το τέλος

Πήγα και στο Συκολόγο
να ρωτήσω για όλ’ αυτά
κι ένας γέροντας το λόγο
παίρνει και μου λέει αυτά:
-Παλικάρι ήταν μεγάλο
στο κοντάρι, στο σπαθί,
που ποτέ στο κόσμο άλλο
δε θα ξαναγεννηθεί!
Ο Σαραντάπηχος αν ζούσε
‘Αραβας ή Πειρατής,
ούτε Τούρκος θα τολμούσε
να ‘ρθει εδώ κατακτητής!
Για τα κατορθώματά του,
θρύλοι υπάρχουνε πολλοί
και ακόμη τ’ όνομά του
φόβο και δέος προκαλεί!
Λένε πως ήτανε ένας
κι άλλοι, πως ήταν πολλοί!
Δε πιστεύει όμως κανένας,
πως ήτανε ξένη φυλή!
Φήμες για το θάνατό του,
ακουστήκανε πολλές,
που μπορεί ψέματα όλες
να ‘ναι, μα κι αληθινές!
Λένε πως μ’ άρμα μια ώρα
Τον άρπαξε ο Ουρανός
κι άλλες πως σε άγρια μπόρα
Τον χτύπησε κεραυνός!
Μα αυτό που εγώ πιστεύω,
πήγε με το Βασιλιά
στη Πόλη να πολεμήσει
να σωθεί η Αγιά Σοφιά!
Επίλογος – ο Γράφων
Όσα μπόρεσα να μάθω,
όλα στο χαρτί τα γράφω
κι όποιος ξέρει άλλο τι
να το γράψει ή να το πει!

Βιβλιογραφία-πηγές: Εγκυκλοπαίδειες, Ελευθερουδάκη & Ηλίου
Ι. Κονδυλάκη «‘Απαντα», οι γιαγιάδες μου Θεονύφη και Σπανίνα, ο θείος μου Χαραλάμπης κι άλλοι Βιαννίτες, που είναι όλοι πεθαμένοι.

«Το Χρονικό Του Σαραντάπηχου» δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στα ΒΙΑΝΝΙΤΙΚΑ ΝΕΑ αρ. φύλλου 276, 278, 280.

Οι Κρήτες στην εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου – Κρήτες τοξότες

Οι επίλεκτοι Κρήτες Τοξότες των προχριστιανικών αιώνων, εμφανίζονται συχνά να συνοδεύουν μονάδες Λακεδαιμονίων και αργότερα του Φιλίππου Β΄ και του Αλεξάνδρου. Μία πρώτη περιγραφή τους δίδεται από τον Ξενοφώντα εις την Κύρου Ανάβασις που περιγράφει τις μικρές ορειχάλκινες κυκλικές τους ασπίδες και τα ισχυρά παλίντοντα τόξα.

Αναφορές από τον Ξενοφώντα

[4.2.28] ἄριστοι δὲ καὶ τοξόται ἦσαν· εἶχον δὲ τόξα ἐγγὺς τριπήχη, τὰ δὲ τοξεύματα πλέον ἢ διπήχη· εἷλκον δὲ τὰς νευρὰς ὁπότε τοξεύοιεν πρὸς τὸ κάτω τοῦ τόξου τῷ ἀριστερῷ ποδὶ προσβαίνοντες. τὰ δὲ τοξεύματα ἐχώρει διὰ τῶν ἀσπίδων καὶ διὰ τῶν θωράκων. ἐχρῶντο δὲ αὐτοῖς οἱ Ἕλληνες, ἐπεὶ λάβοιεν, ἀκοντίοις ἐναγκυλῶντες. ἐν τούτοις τοῖς χωρίοις οἱ Κρῆτες χρησιμώτατοι ἐγένοντο. ἦρχε δὲ αὐτῶν Στρατοκλῆς Κρής.
[4.2.28] Ήταν μάλιστα και έξοχοι τοξότες. Τα τόξα τους είχαν μάκρος απάνω κάτω τρεις πήχες, και τα βέλη περισσότερο από δυο πήχες. Και κάθε φορά που χτυπούσαν τέντωναν τις χορδές, πατώντας το κάτω μέρος του τόξου με το αριστερό πόδι. Έτσι τα βέλη περνούσαν μέσα από τις ασπίδες και τους θώρακες. Όταν όμως τα έπιαναν οι Έλληνες, τα χρησιμοποιούσαν σαν ακόντια, προσαρμόζοντας επάνω μια θηλιά. Σ᾽ αυτά τα μέρη οι Κρητικοί πρόσφεραν πολύ μεγάλες υπηρεσίες. Αρχηγός τους ήταν ο συμπατριώτης τους Στρατοκλής.

Ο εικονιζόμενος τοξότης του Λόχου των Κρητών του Αλεξάνδρου ανταποκρίνεται στην «Ελληνιστικής περιόδου» επιτύμβιο στήλη των τοξοτών Πυρρία και Υπερβάλλωνος, από το Κακοδίκι των Λευκών Ορέων (M. Cuarducci: ΙNSCRIPTIONESCRETICAEII, vi. 7), όπου μεταξύ των άλλων απεικονίζονται ο γνωστός έως και την εποχή μας ιδιόμορφος κρητικός μαύρος μάλλινος κεφαλόδεσμος, ο δερμάτινος κλειστός γωρυτός (φαρέτρα), τα βέλη με την κλασσική μεγάλη χαλύβδινη κρητική αιχμή και το μικρό σχετικά δερμάτινο σακίδιο, που πιθανότατα περιέχει διάφορα εξαρτήματα τοξοβολίας, όπως χορδές (οι τένοντες είναι ευαίσθητοι σε αντίξοες καιρικές συνθήκες), αιχμές και τμήματα τόξου, όπως τα άκρα.

Η μικρή ασπίδα φέρει ως έμβλημα τον αστρίτη, ένα μικρό αλλά εξαιρετικά δηλητηριώδες είδος έχιδνας, το αγαπημένο σύμβολο τοξοτών και σφενδονητών εκείνης της περιόδου, ενώ το κυανωπό χρώμα του χιτώνα (τα χρώματα της στήλης έχουν χαθεί) ανταποκρίνεται στο χρώμα αναλόγου χιτώνα από την μετώπη του τάφου των Λευκαδίων Ημαθίας.
Ο μαύρος κεφαλόδεσμος αναφέρεται από τον Πορφύριο στην δεύτερη φάση της μύησης Πυθαγόρα στους Κουρήτες της Κρήτης και μάλλον αποτελεί διακριτικό τους χαρακτηριστικό, όπου περιγράφει ότι ο φιλόσοφος με μαύρο μάλλινο στέφανο (ο κεφαλόδεσμος) παραμένει επί μία νύχτα ξαπλωμένος με το πρόσωπο στην γη στην παραλία και κατόπιν οδηγείται στο Ιδαίον Άντρο, όπου μετά από τρία ένατα (27 ημέρες), καταλήγει στην τρίτη φάση, την φάση του θρονισμού, με τον θρόνο να εμφανίζεται αρχικά καλυμμένος.

• Δείτε μέχρι που έχει φθάσει η τέχνη και η τεχνική (Calatrava in Qatar):

• Ένα αυθεντικό ταλέντο της Κρητικής μουσικής, ετών 15!

Κρατήστε το όνομά: Βαγγέλης Γκοσμάνης

Του Κυριάκου Καραγιώργη*
Σημειώστε το ονοματεπώνυμο Βαγγέλης Γκοσμάνης και θυμηθείτε το κείμενο που ακολουθεί σε λίγα χρόνια. Ίσως όλη η Κρήτη μιλάει για αυτόν το νέο λυράρη και να υποκλίνεται στο δοξάρι του.
Γεννημένος λίγους μήνες πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004, με καταγωγή από τη Σητεία, σήμερα ζει και πηγαίνει σχολείο στην Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, αφού οι γονείς του , πριν τρία χρόνια περίπου, αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή την εποχή της κρίσης και των μνημονίων , εκτός της Ελλάδας. Εμφανίστηκε πριν από λίγους μήνες σε κρητικό τηλεοπτικό κανάλι και από την πρώτη στιγμή ο τρόπος του παιξίματος του, τα ηχοχρώματα και οι μελωδίες που ακούστηκαν από το δοξάρι του έδειξαν το πόσο σημαντικός καλλιτέχνης μπορεί να εξελιχθεί.
Η ευγένεια και η σεμνότητα του 14χρονου νεαρού λυράρη είναι ένα ακόμα πλεονέκτημα στο ήρεμο παραδοσιακό παίξιμο του το οποίο έχει εμφανώς επηρεαστεί μόνο από πρωτομάστορες και παραδοσιακούς καλλιτέχνες.
Πραγματικά χρειάζονται συγχαρητήρια οι γονείς αυτού του μικρού παιδιού αλλά και οι δάσκαλοι του, που με τον τρόπο τους ο καθένας, το καθοδήγησαν να αναζητήσει το δρόμο του στο καλλιτεχνικό στερέωμα και τους δόμους της Κρητικής μουσικής. Ο θαυμασμός, η προσήλωση και η σεμνή προσέγγιση που δείχνει παίζοντας και ερμηνεύοντας μουσικά τους μεγάλους πρωτομάστορες αλλά και τους σύγχρονους μεγάλους δεξιοτέχνες που έχει σαν πρότυπα του, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τί σημαίνει η σωστή διατήρηση και η διάδοση της παραδοσιακής κρητικής μουσικής χωρίς εντυπωσιασμούς και υπερβολές.

Δείτε το φαράγγι της Άρβης εσωτερικά για πρώτη φορά!!! Αυτό το βίντεο είναι τραβηγμένο σίγουρα χειμώνα που έχει νερά από επαγγελματία ορειβάτη. Ούτε κάποιοι παλιοί ΄σκαρφαλωτές΄ τολμούσαν να το επισκεφθούν όταν είχε νερά. Αξίζει το κόπο.

•Τελευταία ενημέρωση για την αυριανή συνεστίαση στον ΟΜΑΛΟ:

  1. Η βασιλόπιτα θα κοπεί ακριβώς στη 1:00, λόγω φόρτου εργασίας του πανοσιολογιότατου πΣεβαστιανού.
  2. Το φλουρί της βασιλόπιτας αντιστοιχεί σε μία εικόνα του Αγίου Ιωάννη, προσφορά Ιωάννου Χουλάκη.
  3. Όσοι έκαναν κράτηση χθες Παρασκευή ή θα κάνουν σήμερα Σάββατο, πρέπει να δείξουν κατανόηση διότι προσπαθούμε να εξυπηρετηθούν όλοι.
  4. Όσοι τυχόν έλθουν αύριο Κυριακή χωρίς να έχουν κάνει καθόλου κράτηση, πρέπει να περιμένουν υπομονετικά μήπως τους τακτοποιήσουμε και αυτούς, εννοείται από κάποια ακύρωση.
  5. Επιθυμούμε να πάνε όλα καλά χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο. Για το λόγο αυτό πάρτε μαζί σας υπομονή, κατανόηση και κυρίως το χαμόγελό σας. Προσπαθούμε πάντα για το ανθρωπίνως καλύτερο. Πιθανόν όμως να γίνουν κάποιες παραλήψεις ή κάποια λάθη. Μην ξεχνάτε ότι λάθη δεν κάνει μόνο αυτός που δεν κάνει τίποτα. Ξέρουμε ότι κάποιοι μας περιμένουν στη γωνία και είναι πάντα οι ίδιοι γνωστοί.
  6. Ζητούμε συγνώμη  από αυτούς που σήμερα Σάββατο ακυρώσαμε (10 άτομα), ενώ είχαν κάνει κράτηση κανονικά, και από αυτούς που αρνηθήκαμε να κάνουν κράτηση (18 άτομα).
  7. Ξέρετε, δυστυχώς πέσαμε άθελα μας σε κρίση σήμερα. Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ δυσκολεύτηκε να διαχειριστεί αυτή τη πρωτόγνωρη κρίση, που αντί να παρακαλεί για  συμμετοχή, να πρέπει να κάνει το αντίθετο ακριβώς!!!
  8. Ευχαριστούμε τον Ιωάννη Χουλάκη και την Μάρα Κόττου για την προσφορά τους στον ΔΙΑΒΑΤΗ. Οι υπόλοιποι δωροθέτες μας θα αναφερθούν σύντομα.
  9. Τα δώρα της λαχειοφόρου:

•Γι΄ αυτούς που θα χρησιμοποιήσουν την Κυριακή τον ΗΣΑΠ, η απόσταση από Στάση ΜΟΣΧΑΤΟ μέχρι τον ΟΜΑΛΟ είναι 700 ή 750 μέτρα  

• Απεβίωσε χθες 22.1.19 η Ευδοξία (Εύη) Σηφάκη – Θέμελη, νηπιαγωγός ετών 47. Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Παπάγου, Γρηγορίου Μιχαήλ 49, την Πέμπτη 24Ιαν, 3:00μμ. Ο ΔΙΑΒΑΤΗΣ εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια της εκλιπούσης.

Μαγεία: Τα Ιωάννινα στα λευκά, από ψηλά, για όσους δεν είδαν χιόνι φέτος, έχει και ωραία μουσική

Αγαπητοί Συμπατριώτες,

Η εκδήλωση για την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιτα της Παγκρητίου Ενώσεως, θα πραγματοποιηθεί την ΚΥΡΙΑΚΗ 20 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 11.30π.μ. σε ένα από τα πολυτελή πλοία της ΑΝΕΚ στον Πειραιά στην προβλήτα του Αγίου Διονυσίου.
Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης θα υπάρχει εορταστικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε καθημερινά, με τα γραφεία της Παγκρητίου Ενώσεως (τηλεφωνικά ή με την παρουσία σας ), επίσης και με τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου

Με Κρητικούς – Αδελφικούς Χαιρετισμούς
Για το Δ.Σ. της ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΙΔΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΠΙΔΑΚΗΣ

® Διόρθωση 17.1.19:… Μενού, το γνωστό του Ομαλού. Το παιδικό χωρίς το κυρίως πιάτο…

• Παρέχεται από: PROTO THEMA S.A.
Εικόνες σπάνιας ομορφιάς προσφέρει ο αυτοκινητόδρομος κεντρικής Ελλάδας Ε-65 αυτές τις μέρες.
Όπως καταγράφει το trikalavoice.gr η διαδρομή είναι καλυμμένη με χιόνι, ενώ μοναδικό είναι το σκηνικό στη λίμνη Σμοκόβου, στα δεξιά του αυτοκινητόδρομου, η οποία έχει παγώσει στο μεγαλύτερο μέρος της έκτασής της.

• Συνοψίζοντας για την προσεχή συνεστίαση και τη βασιλόπιτα:

1. Ημέρα, Κυριακή μεσημέρι 27 Ιανουαρίου, ώρα 1:00

2. Τιμή πρόσκλησης 20€, παιδικό 15€

3. Κέντρο ΟΜΑΛΟΣ, Πειραιώς 68, Μοσχάτο, Τηλέφωνο: 2105621642
– Στάση Λεωφορείου από Ομόνοια, ΛΑΧΑΝΑΓΟΡΑ
– Στάση Ηλεκτρικού, ΜΟΣΧΑΤΟ
– Το κέντρο διαθέτει την προβλεπόμενη από το νόμο ράμπα εισόδου
– Για πάρκιγκ και άλλες πληροφορίες στο συνημμένο σχεδιάγραμμα

4. Μενού, το γνωστό του Ομαλού. Το παιδικό χωρίς τα αρχικά ορεκτικά (ορντέβ) ®

5. Απαραίτητη η κράτηση στα γνωστά τηλέφωνα του συλλόγου και στο mail odiavatis@gmail.com

6. Χορευτικό του ΔΙΑΒΑΤΗ με την χοροδιδάσκαλο Μαρία Γ. Πανακάκη

7. Μουσική από το συγκρότημα του Γιώργου Σκορδαλού και του Γιώργη Μανωλάκη

8. Λαχειοφόρος με πλούσια δώρα

9. Θα διατίθεται το ημερολόγιο 2019 του ΔΙΑΒΑΤΗ


– Αναρτούμε σήμερα και θέτουμε σε διαβούλευση την μελέτη ΣΤΕΓΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΕΡΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΥ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΙΟΥ με σκοπό:

Οι μηχανικοί μέλη του συλλόγου μας, αλλά και οι φίλοι, να παρέμβουν κάνοντας τις παρατηρήσεις τους για την βελτιστοποίηση της μελέτης τεχνικά

Οι εργολήπτες να συμβάλλουν στην κοστολόγηση του έργου και σε 2η φάση την εκδήλωση ενδιαφέροντος για την εκτέλεση του έργου

  1. Το έργο είναι αναγκαίο, δεδομένου ότι το υπέδαφος στην ευρύτερη περιοχή της εκκλησίας, σε έκταση περίπου όσο και το οικόπεδο ΄ρέει΄ , δηλαδή υποχωρεί συνεχώς, με αποτέλεσμα το κτίριο του ναού να έχει υποστεί μεγάλες ρηγματώσεις με ορατό τον κίνδυνο κατάρρευσης
  2. Η μελέτη είναι μια προσφορά του ΔΙΑΒΑΤΗ και του προέδρου του στους κατοίκους της περιοχής
  3. Δημοσιεύουμε τη μελέτη και σε μορφή pdf για μεγαλύτερη ακρίβεια
  4. ΣΧΕΔΙΑ 1-Model ΣΧΕΔΙΑ 2-Model ΣΧΕΔΙΑ 3-Model


-Ο κρητικός Ρος Ντέιλι

Δέκα ζωές σε μια: Ο Ρος Ντέιλι αφηγείται τα περιπετειώδη ταξίδια του 12.01.2019 Ο Ιρλανδός μουσικός και μόνιμος κάτοικος της Κρήτης εδώ και πάρα πολλά χρόνια ξετυλίγει στο Andro το κουβάρι των αναμνήσεών του και διηγείται τo πέρασμά του από την Ινδία έως τα Μάταλα. Από τον Γιώργο Κοβό.

Είναι 1970 όταν ο Ρος Ντέιλι επισκέπτεται για πρώτη φορά την Κρήτη, σε μια φάση αναζήτησης μουσικών του κόσμου. Γνωρίζει τον Κώστα Μουντάκη και πλάι του μαθαίνει κρητική λύρα, αλλά σύντομα φεύγει για ανατολικότερους προορισμούς, φτάνοντας μέχρι Ινδία και Αφγανιστάν. Μερικά χρόνια αργότερα επιστρέφει οριστικά στην Κρήτη, υιοθετεί τα ακούσματα και την ντοπιολαλιά της, ενώ παράλληλα ιδρύει το μουσικό εργαστήρι «Λαβύρινθος» διδάσκοντας νέους λυράρηδες. Μαζί τους δίνει συναυλίες διεθνώς, φροντίζοντας να διαδώσει τη μουσική παράδοση σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, Ισπανία, Ολλανδία κ.ά. Λίγες ώρες πριν την εμφάνισή του με την Κέλυ Θωμά, στο θέατρο Ροές, ο Ρος Ντέιλι αφηγείται τη ζωή του στο Andro. «Γεννήθηκα στη Βρετανία από Ιρλανδούς γονείς, αλλά φύγαμε όταν ήμουν δύο χρόνων. Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου μετακινούμασταν συχνά από χώρα σε χώρα. Ήταν φυσικός-μαθηματικός και ασχολιόταν με την ανάπτυξη ηλεκτρονικών υπολογιστών, προχωρημένο επάγγελμα για την εποχή. Έτσι, γυρίσαμε πολλά μέρη, από Αμερική μέχρι Ιαπωνία. Το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα κάπου ήταν οκτώ χρόνια, στο Σαν Φρανσίσκο. «Το κίνημα των hippies είχε έντονη επίδραση πάνω μου, όσο ακόμα ήταν περιορισμένο. Θεωρώ ότι ήταν μια ουτοπία που εμπορευματοποιήθηκε πολύ».

Πριν ακόμα γεννηθώ, οι γονείς μου έζησαν κάποια χρόνια στο Ιράκ όπου άκουσαν αραβική μουσική. Η μητέρα μου ήταν πιανίστα και παρόλο που δεν ασχολήθηκε με αυτό το είδος, θυμόταν κάποιες μελωδίες που αργότερα έπαιζε για πλάκα. Ο ήχος τους μου κέντριζε το ενδιαφέρον και όταν η μητέρα μου σταματούσε, πήγαινα κι έπαιζα στη θέση της. Μια μέρα με ρώτησε αν ήθελα να μάθω πιάνο, αλλά παραδόξως είπα «Όχι, θέλω να μάθω βιολοντσέλο». Δεν ήμουν παιδί-θαύμα. Ήμουν μόλις πέντε ετών και μάλλον έπαιζα χάλια. «Πολλοί νομίζουν ότι ζώντας στην Ελλάδα, υιοθέτησα την κρητική κουλτούρα. Δεν είναι έτσι. Προσαρμόζομαι στον τόπο που μένω, διατηρώντας πάντα την ταυτότητά μου». Στα εννιά μου σταματώ απότομα, ενώ δυο χρόνια αργότερα βρίσκομαι στην Ιαπωνία όπου μαθαίνω κιθάρα από έναν δάσκαλο του σχολείου μας. Είμαστε ήδη στις αρχές του ’60, εποχή και πολλά τραγούδια της εποχής τα βγάζω στην κιθάρα. Το ’65 επιστρέψαμε οικογενειακώς στο Σαν Φρανσίσκο. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εποχή για να βρίσκεται κάποιος εκεί. Κοντά στο σπίτι μου, υπήρχε κάποιος που διοργάνωνε εκδηλώσεις ινδικής και ιρανικής μουσικής. Μια μέρα, ένας φίλος του πατέρα μου που άκουγε τέτοια είδη και έβλεπε ότι ενδιαφέρομαι, με πήρε μαζί του σε μια συναυλία όπου πρωτάκουσα το όργανο σαρότ, απόγονο του αφγανικού ραμπάμπ. Aυτό το είδος συνδύαζε τη δομή της κλασικής μουσικής και την ελευθερία του αυτοσχεδιασμού που έβρισκα στη σύγχρονη μουσική, αντιγράφοντας στην κιθάρα τους ήχους. Ολοκλήρωσα το σχολείο με την επιστροφή μας στην Αγγλία. Εκεί παίζαμε με συμμαθητές και φίλους, κάποιοι από τους οποίους έγιναν πολύ γνωστοί μουσικοί, όπως ο Στούαρτ Κόπλαντ των Police και οι Πήτερ Γκάμπριελ και Άντονι Φίλιπς των Genesis. Το κίνημα των hippies είχε έντονη επίδραση πάνω μου, όσο ακόμα ήταν περιορισμένο. Παίρνοντας όμως όνομα και δημόσια διάσταση, οι άνθρωποι που το δημιούργησαν φύγανε. Θεωρώ ότι ήταν μια ουτοπία που εμπορευματοποιήθηκε πολύ. Επίσης, στον κόσμο των hippies έπαιζε άσχημο ρόλο η παρουσία των ναρκωτικών. Πάντως, ξεχώρισαν κάποιοι σοβαροί άνθρωποι από αυτό το κίνημα, ιδιαίτερα μουσικοί, όπως οι Jeferson Airplane, Doors, Janis Joplin κ.ά. Το ’70 φύγαμε με έναν φίλο μου από Αγγλία κάνοντας ώτο-στοπ με προορισμό την Κρήτη. Σε αυτό το ταξίδι υπήρχαν διάφορες ωραίες λεπτομέρειες. Θυμάμαι να φτάνουμε στην Ανκόνα, μία μέρα μετά από ένα μεγάλο φεστιβάλ όπερας που διοργανώνεται εκεί. Ήταν και ο φίλος μου μουσικός και θεωρήσαμε κρίμα που χάσαμε τέτοιο γεγονός. Μια μέρα όμως που πήραμε ταξί, το είπαμε στον οδηγό και αμέσως άρχισε να ερμηνεύει από μνήμης μια ολόκληρη όπερα! Θυμόταν όλους τους ρόλους, ανδρικούς και γυναικείους. Ήταν εντυπωσιακό! Παρόμοια περίπτωση ήταν και με τους χωριανούς του Λυγουριού (δίπλα στην Επίδαυρο) και τις γνώσεις που έχουν για το αρχαίο θέατρο! Φτάσαμε και στα Μάταλα, αλλά δεν μείναμε γιατί είχε πλέον εκφυλιστεί η όλη φάση. Προτιμήσαμε να μείνουμε στο Καλαμάκι, ένα χωριό με μόλις τέσσερα σπίτια. Σε ένα διπλανό χωριό που δεν είχε ούτε ρεύμα, είδα δύο νεαρούς που παίζανε λύρα και λαούτο. Εντυπωσιάστηκα και αποφάσισα να μάθω λύρα με δάσκαλο τον Κώστα Μουντάκη, ξεχνώντας ότι ήμουν σπουδαγμένος μουσικός. Σκοπός μου δεν ήταν να γίνω κρητικός λυράρης, αλλά να μάθω να παίζω λύρα. Αυτά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Στην πρώτη περίπτωση θέλεις να γίνεις κάτι που δεν είσαι και στην άλλη θέλεις να μάθεις να κάνεις κάτι που δεν γνωρίζεις. Σημασία έχει να μη γίνεις κακέκτυπο ενός πράγματος που δεν είσαι. Ο Μουντάκης μού έλεγε τα πρώτα χρόνια να αντιγράφω ακριβώς αυτό που έκανε, ενώ όταν έφτασα σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, ζήτησε να βρω το ύφος μου. Παράλληλα, είχα ήδη αποφασίσει να ξαναφύγω και να φτάσω μέχρι την Ινδία. Τα έξοδα για τα ταξίδια μου τα έβγαζα κάνοντας διάφορες δουλειές, όπως σιδεράς, εργάτης, αγρότης, υπάλληλος βιβλιοπωλείου κ.ά. Πέρασα από Τουρκία και Ιράν φτάνοντας μέχρι Αφγανιστάν όπου ανακάλυψα διάφορα ωραία πράγματα όπως το όργανο ραμπάμπ. Επίσης, συνάντησα και τον Ουστάντ Μοχάμεντ Ομάρ, κορυφαίο δεξιοτέχνη του οργάνου εκείνη την εποχή που παρέδιδε μαθήματα στο σπίτι του και παίζαμε παρέα. Το Αφγανιστάν που γνώρισα ήταν πανέμορφο μέρος με εξαιρετικό κόσμο. Καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε. Υπήρχαν κάποια συντηρητικά χωριά στο Αφγανιστάν, αλλά τα αστικά κέντρα ήταν πολύ προοδευτικά. Τα προβλήματα ξεκίνησαν όταν οι Σαουδάραβες ιδρύσανε στα σύνορα με το Πακιστάν, θεολογικές σχολές όπου όλα τα νέα παιδιά διδάχθηκαν την ακραία κατεύθυνση. Από ‘κει προκύπτει και ο όρος «ταλιμπάν» που στα αραβικά σημαίνει «φοιτητές». Στη συνέχεια επέστρεψα στο Χουδέτσι Ηρακλείου όπου διατηρώ το μουσικό εργαστήρι «Λαβύρινθος» από το 1982. Όταν με ρωτάνε πόσα όργανα παίζω, δεν ξέρω τι να απαντήσω. Απλώς, ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζα την εκάστοτε μουσική παράδοση ήταν μέσω ενός οργάνου και όχι θεωρητικά. Έμαθα πολλά πράγματα από διάφορες παραδόσεις, αλλά μου πήρε χρόνια να καταλάβω την αναζήτησή μου που δεν ήταν άλλη από τη διαχρονικότητα. Υπάρχουν πράγματα που είτε πριν είτε μετά από 500 χρόνια, έχουν μια εσωτερική ουσία που «λέει» κάτι στους ανθρώπους. Αποδεικνύουν την αξία τους σε κάθε εποχή, χωρίς «δεκανίκια». Λέγοντας «δεκανίκια» εννοώ τις θεωρίες περί συντήρησης. Πολλές φορές, τα πράγματα που συντηρούνται, μπορεί απλώς να αποτελούν συνήθειες χωρίς διαχρονική αξία. «Από νέους ανθρώπους βγαίνουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Θα ήθελα όμως να πω ότι η υπερβολική έμφαση στην αίγλη των νέων δεν είναι πάντα καλή». Πολλοί νομίζουν ότι ζώντας στην Ελλάδα, υιοθέτησα την κρητική κουλτούρα. Δεν είναι έτσι. Προσαρμόζομαι στον τόπο που μένω, διατηρώντας πάντα την ταυτότητά μου. Υιοθετώ μόνο στοιχεία του τόπου που μου ταιριάζουν και απορρίπτω κάποια άλλα. Κλασικό παράδειγμα στην Κρήτη είναι η οπλοκατοχή που απεχθάνομαι, όπως και η αλόγιστη χρήση αλκοόλ. Σήμερα, ο κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά παλιότερα που έπαιζα σε γλέντια και μπορεί να έβγαζαν όπλο, πάντα ζητούσα ευγενικά να σταματήσουν για να συνεχίσω τη μουσική. Αν δεν το σέβονταν, αποχωρούσα. Από νέους ανθρώπους βγαίνουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Θα ήθελα όμως να πω ότι η υπερβολική έμφαση στην αίγλη των νέων δεν είναι πάντα καλή. Προέρχεται από την δυτική παράδοση της ποπ μουσικής, στην οποία αν φτάσεις 25 ετών, έχεις τελειώσει. Στις παραδοσιακές μουσικές δεν υπάρχει πραγματικός «μάστορας» κάτω των 40 ετών. Μπορεί οι νέοι να έχουν δεξιοτεχνία, ρεπερτόριο και ένα σωρό αρετές που θα τους βοηθήσουν μελλοντικά να γίνουν καλύτεροι από τους παλαιότερους, αλλά χρειάζεται και ωριμότητα. Παρόλο που συνήθως παίζουμε στο εξωτερικό, μετά από αρκετό καιρό επιστρέφουμε στην Αθήνα όπου θα εμφανιστούμε στο θέατρο Ροές, στις 11 και 12 Ιανουαρίου, μαζί με την συνοδοιπόρο μου Κέλυ Θωμά. Εκεί θα παρουσιάσουμε μουσικές με επιρροές από ένα κράμα παραδόσεων διαφόρων χωρών».

Παίζοντας με τον Βασίλη Σούκα το 1990

Με τον Στέλιο Φουσταλιεράκη, τον Γιώργο Γκόγκα και τον Κώστα Μουντάκη, στο μακρινό 1985

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/daly/ ]


Sarantos Nikos   Δημοσιεύτηκε στις 10 Ιαν 2019
Ο ξυπόλυτος στα χιόνια μαραθωνοδρόμος.
Μια απρόσμενη έκπληξη με περίμενε πριν μερικές μέρες που βρέθηκα στον χιονισμένο Ψηλορείτη. Καθώς είχα πάρει τον δρόμο της επιστροφής δεν πίστευα στα μάτια μου όταν απέναντι μου αντίκρισα έναν άνθρωπο που έτρεχε ξυπόλυτος στα χιόνια.
Αμέσως επιστράτευσα τον εξοπλισμό μου και δεν έχασα την ευκαιρία να του μιλήσω και να μάθω την ιστορία του.
Ήταν ο Ιδομενέας, ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια και δίψα για την ζωή και την φύση.
Όπως μου είπε είναι μαραθωνοδρόμος και τα τελευταία δώδεκα χρόνια πέταξε τα παπούτσια μετά από μια περιπέτεια υγείας που είχε. Τον θεωρούσαν νεκρό, ότι δεν θα τα κατάφερνε. Εκείνος όμως βγήκε νικητής και ξαναγεννημένος όπως χαρακτηριστικά λέει. »ήμουν νεκρός και ξαναγεννήθηκα, πέταξα τα παπούτσια και τρέχω ξυπόλυτος για να νιώθω όσο γίνεται πιο κοντά στην φύση»
Το μήνυμα που στέλνει είναι » πετάξτε τα παπούτσια και βγείτε να περπατήσετε και να τρέξετε ξυπόλητοι για να νιώσετε κοντά στην φύση»
Όσο για το κρύο και τα χιόνια δεν τον επηρεάζουν ούτε του είναι εμπόδιο για χαρεί την προπόνηση του στον πανέμορφο χιονισμένο Ψηλορείτη.

https://www.youtube.com/user/MyCarChevyCruze

-Τα βιογραφικά των δύο καλλιτεχνών που θα μας κρατήσουν συντροφιά στην ετήσια συνεστίαση του ΔΙΑΒΑΤΗ την Κυριακή το μεσημέρι 27 Ιανουαρίου στον ΟΜΑΛΟ .

Ο Γιώργης Μανωλάκης είναι ένας από τους σημαντικότερους λαουτιέρηδες της Κρήτης. Με βασικό άξονα του τις παραδοσιακές μελωδίες και με κυρίαρχο συνοδοιπόρο του το λαούτο, με επιρροές από jazz, blues, gypsy ήχους και στοιχεία από τον Jimi Hendrix και τους Led Zeppelin, αυτοσχεδιάζει και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο την κρητική μουσική παράδοση. Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, ξεκίνησε να παίζει λαούτο σε πολύ μικρή ηλικία. Στα πρώτα του βήματα συνεργάστηκε με τους Χαϊνηδες και τον Ψαραντώνη, ενώ σήμερα τον βλέπουμε δίπλα στον Ross Daly και τον Βασίλη Σταυρακάκη. Στο μουσικό εργαστήρι «Λαβύρινθος» παραδίδει σεμινάρια για μπουζούκι και λαούτο, ενώ παίζει επίσης μαντολίνο, τζουρά, μπαγλαμά, κιθάρα και μπουλγαρί. Μέχρι στιγμής έχει κυκλοφορήσει τρεις προσωπικούς δίσκους, με πιο πρόσφατο έργο του τις «Κόκκινες Πλάκες». Ο Γιώργος Μανωλάκης αποτελεί έναν δυναμικό εκπρόσωπο της νέας γενιάς Ελλήνων μουσικών και παρουσιάζει τη δική του προσέγγιση, με απόλυτο σεβασμό προς την καλλιτεχνική ιστορία του τόπου του.

Ο Γιώργος Σκορδαλός γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1977 στην Αθήνα …
Η καταγωγή του είναι από το χωριό Μαργαρίτες Μυλοποτάμου Ρεθύμνης (από την πλευρά του πατέρα του) και από το χωριό Σφάκα Σητείας (από την πλευρά της μητέρας του). Ξεκίνησε να μαθαίνει λύρα με την παρότρυνση του πατέρα του σε ηλικία έξι ετών το 1983 κάτι που στην συνέχεια έγινε τρόπος ζωής για τον Γιώργο Σκορδαλό.
Σε ηλικία δεκαέξι ετών, το 1993 έπαιξε στο πρώτο του γλέντι στο χωριό της μητέρας του με συνεργάτες τον Νίκο Αλεξάκη και τον Κώστα Καλαϊτζάκη. Παράλληλα με την μουσική ο Γιώργος ασχολήθηκε και με τον Κρητικό Παραδοσιακό Χορό. Στην συνέχεια σε συνεργασία με τον Νίκο Πέππα, Γιάννη και Γιώργο Μεγαλακάκη ίδρυσαν το Χορευτικό Συγκρότημα «Χρυσαετοί της Κρήτης», το οποίο επί σειρά ετών πρωταγωνίστησε στα Μουσικοχορευτικά δρώμενα της Αττικής και όχι μόνο…
Αφού ολοκλήρωσε την στρατιωτική του θητεία συνεργάστηκε με τον Μανώλη Κονταρό και τον αείμνηστο Γιώργο Τσουρουπάκη παίζοντας μαντολίνο, από το 1998 με τον Μιχάλη Τζουγανάκη παίζοντας λύρα και από το 2000 και μετά συνεργάζεται με διάφορους καλλιτέχνες. Μερικοί από αυτούς είναι ο Γιάννης Ξυλούρης (Ψαρογιάννης), ο Γιώργης Ξυλούρης (Ψαρογιώργης), ο Μιχάλης Φραγκιαδάκης, ο Νίκος Καραβυράκης, ο Δημήτρης Σκουλάς, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Μανώλης Κουμιώτης, ο Γιώργης Καραγιώργης, ο Ανδρέας Βαρβατάκης κ.α.
Ο Γιώργος Σκορδαλός έχει συμμετάσχει σε αρκετές εκδηλώσεις στο εξωτερικό εκπροσωπώντας την Ελλάδα επάξια. Εκτός από πλήθος Κρητικών κέντρων και Μουσικών Σκηνών ο Γιώργος Σκορδαλός έχει συνεργαστεί με το Θέατρο της Δώρας Στράτου και το Λύκειο Ελληνίδων.

-Ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, στη σελίδα ΔΙΑΒΑΤΗΣ 10.

-Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, ελληνική βιογραφική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Σμαραγδή. Παραγωγή Alexandros Film. Μουσική Μίνωας Μάτσας, κυκλοφφορεί απο την Minos EMI. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στον Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος διαβάζει το αυτοβιογραφικό, Αναφορά στον Γκρέκο, αναπολώντας την πολυτάραχη ζωή του.

Διανομή:
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος ως Νίκος Καζαντζάκης
Στέφανος Ληναίος ως γηραιότερος Νίκος Καζαντζάκης
Μαρίνα Καλογήρου ως Ελένη Καζαντζάκη
Νίκος Καρδώνης ως Άγγελος Σικελιανός
Αργύρης Ξάφης ως καπετάν Μιχάλης
Θοδωρής Αθερίδης ως Γιώργης Ζορμπάς
Γιούλικα Σκαφιδά ως Ίτκα
Ζέτα Δούκα ως Μελίνα Μερκούρη
Αλέξανδρος Κολλάτος ως Ζυλ Ντασέν
Αμαλία Αρσένη ως Εύα Σικελιανού
Μαρία Σκουλά ως η μητέρα του Καζαντζάκη
Στάθης Ψάλτης ως ιερέας

Από το ανέβασμα της ταινίες δεν αποσκοπώ σε κανένα κέρδος, την ανεβάζω για ψυχαγωγικούς λόγους, και όλα τα δικαιώματα ανήκουν στους δημιουργούς συντελεστές και ηθοποιούς της ταινίας αυτής

-Εκπληκτικές εικόνες από τον Ομαλό Βιάννου μας παρουσιάζει στο βίντεό του ο Lefteris Faniou:

Enjoy fullscreen teaser..😉

Posted by Lefteris Fanioudakis on Tuesday, January 8, 2019

 

-Μη ξεχνάτε, πλησιάζουμε προς την 27η Ιανουαρίου, ξέρετε ΟΜΑΛΟΣ, ετήσια συνεστίαση και βασιλόπιτα… Τα 20€ που είπαμε να τα κρατήσετε… Και να προσέχετε την υγεία σας, ιούς και στραβοπατήματα…

-Ημερολόγιο 2019 του ΔΙΑΒΑΤΗ και για την οικονομική ενίσχυσή του συλλόγου, Αριθμ. Λογαρ. ΕΤΕ 103 757 399 59:

• Τιμή πώλησης 3€

• Ταχυδρομείο απλό  6€,  Ταχυδρομείο συστημένο 8€

• Αντικαταβολή 6€

-Χρόνια πολλά, Καλή φώτιση! και για τα παιδιά 3 παραμύθια:

Πρασινοσκούφης

-3 ενδιαφέροντα μουσικά κομμάτια: α) ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ με τον Γιάννη Χαρούλη β) ΑΠΟΨΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ με το Νικο Παπάζογλου γ) ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ & ΓΥΡΙΖΩ ΑΠ΄ΤΗ ΝΥΧΤΑ Μ Καραντίνης Μ Τσαχουρίδης

https://ruclip.com/video/ZevTUb5gAsg/νίκος-παπάζογλου-απόψε-σιωπηλοί-έχει-γούστο-5-12-2008.html

-Ακούστε και Μότσαρτ με λύρα: Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΟΤΣΑΡΤ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΗ ΛΥΡΑ ΤΟ «A LITTLE NIGHT MUSIC» !!!

-Εύχομαι εγκάρδια, Χρόνια πολλά και καλές Γιορτές, Ντίνος Γιαμαλάκης

-Με τις θερμότερες ευχές μου για την πραγματοποίηση κάθε στόχου και κάθε επιθυμίας μέσα στη νέα χρονιά!

Ξ. Μπαρμπαγαδάκη

-Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν… (σχόλιο ΔΙΑΒΑΤΗ)
Φίλες και φίλοι, ζήτησα απ’ τον καινούργιο χρόνο,
για σας και τους οικείους σας, χαρές να φέρει μόνο!
Γ. Κοκολάκης

ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ
Πρόσφατα πάλι είδαμε μια νέα παθογένεια:
Έργο που δεν τελείωσε του έκαμαν εγκαίνια.
Εγκαινιάσανε λοιπόν, έργο που δεν υπάρχει
κι αυτό, γιατί στη σκέψη τους αναισχυντία άρχει.
Σαν «έργο», παρουσίασαν μια σκάλα κυλιόμενη,
πλην, άνευ επιβατικού φορτίου κατερχόμενη.
Γι αυτό το έργο, που ο λαός σαν χλεύη το εισπράττει,
όταν σε λίγο θα κληθούν,
δεόντως ν’ απολογηθούν,
θα πουν, κατά το σύνηθες, πως ήταν αυταπάτη!
Αθήνα 1-1-2019, Γ. Κοκολάκης