Monthly Archives

One Article

ΔΙΑΒΑΤΗΣ 14 – Μ. ΜΙΚΡΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Posted by Giorgos Diakakis on
0
Σύλλογος
ΔΙΑΒΑΤΗΣ 14 – Μ. ΜΙΚΡΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Τσικνοπέμπτη Αρχαίοι Κρήτες Ανακάλυψαν την Γερμανία (diadrastika.com, Κυριακή, 8 Μαΐου 2016)

Οι Μινωίτες Κρήτες ήσαν εκείνοι που πρώτοι πάτησαν το πόδι τους στο Νορντ Φρίσλαντ της νυν Γερμανίας. Κι αυτό συνέβη κατά το 1300 π.Χ.(Σ.Σ:Και εμάς διδάσκουν τα παιδιά μας οτι είχαμε «Κάθοδο Δωριέων» και άλλες «Καθόδους», μόνο καθόδους!
Ενω πολλές σύγχρονες έρευνες,αρχαιολογικές κ.τ.λ, δείχνουν κινήσεις αποίκων απο την Ελλάδα προς Ευρώπη,Ασία,Αφρική.

Επιπλέον σε αυτά τα ευρήματα συνηγορεί και η έρευνα του καθηγητή κ. Τριανταφυλλίδη,Καθηγητή Γενετικής, ο οποίος έχει δηλώσει οτι η μελέτη του DNA, όλων των φυλών που περιβάλλουν την Μεσόγειο και οι Ευρωπαϊκές,δείχνουν μετακινήσεις πληθυσμών απο την Ελλάδα προς τις περιοχές αυτές.
Εάν αυτήν την ίδια ακριβώς ανα­κοίνωση την έκανε ένας δικός μας καθηγητής ή επιστήμονας,θα είχαν πέσει όλοι πάνω του να τον «φάνε» και να του κρεμάσουν την ρετσινιά του «εθνικιστή».Φαντάζεστε τι θα τραβούσε αυτός ο Ελληνας καθηγητής απο τους «θολοκουλτουριάρηδες» που θα φώναζαν συνεχώς.
Την παραπάνω ανακοίνωση έκανε ο καθηγητής Εθνολογίας και Ιστορί­ας του Πολιτισμού Hans – Peter Dorr (Χανς Πέτερ Ντυρ), τον Απρίλιο του 2008!..
Εάν αυτήν την ίδια ακριβώς ανα­κοίνωση την έκανε ένας δικός μας καθηγητής ή επιστήμονας, θα είχαν πέσει όλοι πάνω του να τον «φάνε» και να του κρεμάσουν την ρετσινιά του «εθνικιστή». Εγώ προσωπικά έχω ξαναγράψει πως η Βιέννη επήρε το όνομα της από την Βιάννου της Κρήτης, όταν άποι­κοι εκ της Μεγαλονήσου συνέπτυξαν πρώτοι στην θέση της εμπορικό οικι­σμό.
Η ερευνητική ομάδα του καθηγητή Ντυρ κατέληξε σε αυτό το συμπέρα­σμα έπειτα από πολυετείς ανασκα­φές στην προαναφερόμενη περιοχή (Βαττ), στα Βόρεια της μικροσκοπικής νή­σου Ζίντφαλ, στην Θάλασσα Βάντεν. Εκεί ευρίσκονται και τα υπολείμμα­τα του – άλλοτε πλούσιου – λιμανιού Ρούνγκχολτ κάτω από ένα στρώμα τύρφης του οποίου ευρέθησαν τα μι­νωικά απομεινάρια…
Ανάμεσα στα ευρήματα, που στη­ρίζουν την ανωτέρω άποψη, είναι μια ορειχάλκινη λόγχη, κεραμικά δο­χεία και αγγεία, αλλά το κυριότερο μια μινωική σφραγίδα – η πρώτη που εντοπίζεται εκτός Αιγαίου.
Στην μια της όψη εικονίζεται ένας ταύρος και στην άλλη ένα πλοίο με υπερυψωμέ­νη πρύμνη! Ίσως – κατά τον καθηγητή – να ήταν φυλακτό, που φοριόταν στον λαιμό ή στον καρπό του χερι­ού. Συμβόλιζε δε την Λευκοθέα (την Ινώ), θεά των λευκών αφρών της θα­λάσσης. η λατρεία της οποίας ήταν ιδιαιτέρως διαδεδομένη στην Κρή­τη… Ίσως μάλιστα κάποια χαράγμα­τα επί αυτών, αργότερα να αναγνω­ρισθούν ως γράμματα της γραμμικής Α.
Στα ευρήματα επίσης υπάρχουν θυμίαμα από την νυν Σομαλία, κοπάλη από την ΝΑ Αφρική, λαζούλιθος από τις μακρινές Ινδίες (1)”, καθώς και σαλιγκάρια από την Ερυθρά Θάλασσα, όλα προϊόντα που εμπορεύονταν οι Κρήτες. Αυτά μετέτρεψαν το «φερόμενο έως τότε αδιανόητο, σε ιστορική πραγματικό­τητα», έγραψε γι’ αυτό το γερμανικό περιοδικό “Focus”.
Ότι τα ευρήματα παρασκευάσθη­καν περί το 1300 π.Χ. σε εργαστήριο της Νοτίου Κρήτης απέδειξε το Ερ­γαστήριο Πυρηνικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βόννης, με την μέθοδο της νετρονικής ενεργοποιήσεως. (Παρόμοια σκεύη έχουν ευρεθεί μόνον σε ένα σημείο του πλανήτη, στην αρχαία κρητική πόλη Κομμό, στα Ανατολικά των Ματάλων).

Ο Ντυρ ισχυρίζεται πως σίγουρα μια κρητική αποστολή το 1300 π.Χ. είχε σταλεί προς εξερεύνηση της Β. Θαλάσσης. Το ταξίδι της ξεκίνησε από τον Κομμό, πέρασε Δυτικά της Πελο­ποννήσου, Νότια της Ιταλίας, Βόρεια της Σαρ­δηνίας και από εκεί η κρητική αποστολή έφθασαν έως τις ακτές της νυν Γαλλίας, περίπου όπου σήμερα τοΜονπελιέ, απ’ όπου και συνέχισαν πεζή την εμπορική – επιστημονική αποστολή τους, κατά τον καθηγητή. Εκεί αποσυναρμολόγησαν τα πλοία τους και τα μετέφεραν επί αμαξών, που έσερναν βόδια, έως το νυν λα Ροσέλ. Εκεί τα ξανασυναρμολόγησαν και συνέχισαν πλωτά έως το Νορντ Φρίσλαντ, κατέληξε ο καθηγη­τής.
Το να έφθαναν οι Μινωίτες έως την Β. Θάλασσα, γι’ αυτούς δεν θα ήταν τόσο δύσκολο, υπερθεμάτισε ο πρύ­τανης της Αρχαίας Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης Βάλτερ Μπούκερτ (2)!
Σημειώστε δε, πως στην περιο­χή αυτή ομιλείται μια διάλεκτος, η φριζική (frysk), που ανήκει σε μια παμπάλαια δυτική γερμανική ομάδα πληθυσμού, τους Φρίζες, όπως τους λεν. Αυτοί δεν είναι παρά οι αρχαί­οι Έλληνες (Μακεδονο-Θράκες Φρύγες), που έφυγαν από τις πανάρχαιες εστίες τους, στην Μ. Ασία και τον Πόντο, και κατοίκησαν έπειτα από περιπέτειες τις Βόρειες χώρες της Ευρώπης (εξ αυτών οι Φράγκοι, η Μπρυζ του Βελγίου, κλπ.). Κάποιοι εξακολου­θούν να λένε πως η φριζική ανήκει στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, όταν η θεωρία του ινδοευρωπαϊσμού έχει προ πολλού καταπέσει! Πάντως η φριζική έχει κοινά στοιχεία με την ολλανδι­κή (και την αγγλική) και έχει γραπτά κείμενα από τον 10ο μ.Χ. αι. Στην δε επαρχία Φρίσλαντ (Friesland) της Ολλανδίας, περίπου 440.000 άτομα μιλάνε ακόμη την φριζική διάλεκτο! Εξ αυτών, οι περίπου 350.000 την δη­λώνουν και ως μητρική γλώσσα τους!
Είναι επίσης γνωστό, πως οι Μινωίτες Κρήτες έφθαναν έως την Κορνουάλλη για να πάρουν κασσίτερο, που τους ήταν απαραίτητο, να το αναμεί­ξουν με χαλκό, για να κατασκευάσουν όπλα και άλλα αντικείμενα από ορεί­χαλκο, λέει ο καθηγητής Χάρτμουτ Μάτχαουζ. Επίσης, έπαιρναν από την Β. Ευρώπη κεχριμπάρι και έδιναν κρητικά κρασιά (οι Ευρωπαίοι τότε αγνοούσαν την τέχνη του κρασιού), αρώματα, υφάσματα και πολύτιμους λίθους.
Πράγματι, τον 14ο αι. π.Χ. οι Κρή­τες είχαν αυξημένες ανάγκες όπλων. για να αντιμετωπίσουν τις πολεμι­κές διαθέσεις των Αιγυπτίων και των Χετταίων. Και γι’ αυτά οι πρώτες ύλες που χρειάζονταν, δεν υπήρχαν στο νησί τους.
ΠΗΓΕΣ: Eφημερίδα ‘Έθνος», εφημερίδα του Πανεπ. Κύπρου, εφημερίδα-Κέρδος I3.4.2008., Λεκάκης Γ. «Ο Πόντιος Γάλλος, οι Γάλλοι, or Γαλάτες και οι Φρύγες Φράγκοι», άρθρο στην εφημερίδα ‘Ελληνική Αγωγή’.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1) Κατά τον Ενήμερο, ότι οι Κρήτες είχαν εγκατασταθεί στο νησί Παγχαία στον Ινδι­κό Ωκεανό, όπου και έκτισαν ιερό ναό αφι­ερωμένο στον κορυφαίο θεό τους τον Δία.
(2) Πρόκειται για τον συγγραφέα του βιβλίου «Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός-Η επίδρα­ση της Ανατολής», (μτφρ. Αμ. Α. Λογιάκη. εκδ. Παπαδήμα*) το οποίο υποστηρίζει ότι στην «ανατολίζουσα περίοδο* (μέσα 8ου -μέσα 7ου αι. π-Χ.) – αυτήν που λέμε ομηρική εποχή – η ελληνική θρησκεία και λογοτε­χνία επηρεάσθηκε από ανατολικά πρότυπα! Και του βιβλίου -Η οριενταλιστική εποχή στην ελληνική θρησκεία και λογοτεχνία (του I984).
Γιώργος Λεκάκης Συγγραφέας – Λαογράφος
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα : Χρονικά Κισάμου & Σελήνου,Φεβ. 2009. Πρόσθετα στοιχεία από : 1/http://politesgr.com/content/οι-μινω…αν-τη-γερμανία
Η ΜΙΝΩΪΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ

Κατά πόσο τα επίμαχα ευρήματα προέρχονται από κάποιο ναυάγιο ή από τον τάφο κάποιου Μινωίτη απεσταλμένου, σήμερα, περισσότερα από 3.000 χρόνια μετά, είναι δύσκολο να το πει κανείς μετά βεβαιότητας. Η μινωική σφραγίδα, ωστόσο, την οποία ανέσυρε στο φως η ομάδα του Ντούερ, είναι η πρώτη που εντοπίζεται εκτός του Αιγαίου Πελάγους.
Όντως η Γερμανία και γενικά η Ευρώπη αποδεδειγμένα είχε αποικισθεί απο πρωτοελληνικά φύλα πολύ νωρίτερα απ’ ότι είναι επισήμως παραδεκτό, αν και τέτοιου είδους ασυμφωνίες τείνουν να γίνουν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Ήδη απο το 1905 στην περιοχή Bernstorfer Berg, στην κοιλάδα του ποταμού Amper, στην ευρύτερη περιοχή του Μονάχου της Γερμανίας έχει γίνει μια ανασκαφή από τον Josef Wensel ο οποίος ανέσκαψε ένα κυκλικό οχύρωμα μήκους 1,8 χμ. Αργότερα το 1994, βρέθηκαν εκεί καμμένα υπολείμματα από το παραπάνω ξύλινο οχύρωμα μαζί με πήλινα αγγεία, ευρήματα τα οποία είχαν εκτιμηθεί τότε με την μέθοδο του άνθρακα 14, ότι ήταν του 14ου π.Χ. αιώνα.
Το 1997 ο γιατρός Manfred Moosauer, ερασιτέχνης αρχαιολόγος σε μια τυχαία εξόρυξη χαλικιού στην ίδια περιοχή, ανακάλυψε ίχνη χρυσού, που τον οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη… μια σειρά από πολλά χρυσά αντικείμενα (διαδήματα, περόνη, διακοσμητικά φύλλα) Μυκηναϊκής τεχνοτροπίας και μαζί με αυτά, νεκρική μάσκα από ήλεκτρο, χάνδρες από ήλεκτρο (κεχριμπάρι), θραύσματα από διακοσμημένα αγγεία, όλα αυτά με εκπληκτική ομοιότητα με αντίστοιχα ευρήματα των Μυκηνών.
Όμως το πιο σημαντικό εύρημα της περιοχής, ήλθε το 1998 όπου βρέθηκαν δύο αντικείμενα από ήλεκτρο με χαραγμένα επάνω τους σύμβολα της Γραμμικής Β ! Τα σύμβολα αυτά όπως διαβεβαίωσαν οι Γερμανοί επιστήμονες είναι συγκρίσιμα με αντίστοιχα της Πύλου, μεταγράφονται ως pa-nfa-ti και επιδέχονται μια σειρά από ερμηνείες με βάση την γραμμική Β.
Οι αναλυτικές εξετάσεις στις οποίες υπεβλήθησαν όλα τα ευρήματα από την κρατική επιστημονική επιτροπή του Μονάχου, αλλά και του ινστιτούτου Doemer και του πολυτεχνείου του Μονάχου, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την γνησιότητα και την παλαιότητα τους η οποία ανάγεται στο 1.560 π.Χ. !
Επίσης είναι βέβαιο ότι δεν σχετίζονται με τις δέκα διαφορετικές πολιτισμικές ομάδες ευρημάτων της 1ης εποχής του χαλκού στην Ν. Γερμανία ! Πολλοί πιστεύουν ότι τα ευρήματα αυτά υποδεικνύουν μια μετακίνηση των φυλών της Μεσογείου προς τον Βορά, την οποία διευκόλυνε η πλευστότητα του ποταμού Δούναβη, μέσω του οποίου θα πρέπει να γινόταν το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής. Μεταγενέστερα ευρήματα δείχνουν ότι υπήρχε και εμπορική επικοινωνία με την περιοχή της Τοσκάνης των Ετρούσκων.
Εάν η διείσδυση των Μυκηναίων στην Ευρώπη όπως διαφαίνεται από τα παραπάνω είναι πραγματική για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, το δείγμα αυτό της παρουσίας τους δεν θα μπορούσε να είναι μοναδικό …Πράγματι η πρόσφατη ανασκαφή πολλών Μυκηναϊκών δειγμάτων αρχιτεκτονικής, αγγειοπλαστικής, και μεταλλουργικής τέχνης από περιοχές της Νοτίου Ιταλίας, της Σαρδηνίας, της Νοτίου Γαλλίας, της Ισπανίας, και της Βορείου Αφρικής, αποδεικνύουν την εκτεταμένη παρουσία και τις πολύπλευρες εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις των Μυκηναίων με όλες τις περιοχές αυτές όπου η πρόσβαση με πλοία είναι εφικτή, που σύμφωνα με τους αρχαιολόγους καλύπτουν χρονολογικά μια πολύ μεγάλη περίοδο μεταξύ του 1.600 και 1.100 π.Χ. Πρέπει να επισημάνουμε πάντως ότι η η διαχρονική ομοιομορφία ανάλογων ευρημάτων πολλές φορές έχει συμβάλλει στην σύγχυση των χρονικών περιόδων, με αποτέλεσμα τον περιορισμό τους σε συμβατικώς αποδεκτά όρια.
Παρ’ όλα αυτά τέτοιες ανακαλύψεις εγείρουν ούτως ή άλλως βασανιστικά ερωτήματα … όπως π.χ. πως γίνεται σήμερα, 10 χρόνια μετά από την ανακάλυψη της Μυκηναϊκής παρουσίας στην Γερμανία τουλάχιστον, να θεωρούμε ακόμα επίσημα ότι ο Μυκηναϊκός πολιτισμός ξεκίνησε το 1.600 π.Χ., τη στιγμή που ο ίδιος αποδεικνύεται με αδιάψευστα επιστημονικά στοιχεία πως έχει δημιουργήσει τόσο μακρινές αποικίες σχεδόν ταυτόχρονα με την υποθετική του εκκίνηση ;


Δευτέρα 17.2.20Πέτρος Ιωαννίδης, καθηγητής φιλόλογος

ΕΤΥΜΟΛΟΓΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ «ἄπιτε»!

Γράφει ο Πέτρος Ιωαννίδης (αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΕΒΔΟΜΗ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ”)

In memoriam Professoris mei
Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη

Ο ΕΝΑΡΕΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο ΕΚΛΑΪΚΕΥΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ
Ο ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ
Ο ΑΔΟΛΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ
Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ
Ο ΦΙΛΟΘΕΑΜΩΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

«Ἀθορυβήτως ζῆν καί θνῄσκειν»
Όποιος δεν είναι συστημικός, τον τρώει η “μαρμάγκα”.
ΣΧΟΛΙΟ: Όποιος δεν εξυπηρετεί το σύστημα και δεν το υπακούει πιστά, αυτό τον αποβάλλει ως ξένο σώμα, τον εξαφανίζει, τον εξαϋλώνει, χάνει την υλική του υπόσταση, διατηρεί όμως στο ακέραιο την πνευματική τοιαύτη, που είναι και η σημαντικότερη, και δεν αποπνευματώνεται.
Η Αξιοπρέπεια και η Αξιοκρατία στοιχίζει πολύ ακριβά στον τόπο μας, γι’ αυτό και σπανίζει.
Εμβρόντητος πληροφορήθηκα τη Δευτέρα, 20/1/2020, τον αδόκητο θάνατο του ομότιμου Καθηγητού μου της Αρχαίας Ιστορίας στο ΕΚΠΑ, του τέως Κοσμήτορος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και νυν Προέδρου του Φιλολογικού Συλλόγου “Παρνασσός” για δεύτερη θητεία (2014-2017, 2017-2020), Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη.
Ήταν βασικός πυλώνας του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και πρέσβης λαμπρός της διάδοσης και ανάδειξής του σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης, όπου προσκεκλημένος τον δίδαξε με νηφαλιότητα, χωρίς εξάρσεις και ακρότητες, τοποθετώντας τον στις πραγματικές του διαστάσεις. Διαπρύσιος κήρυκας της Εθνικής Ενότητας, της Εθνικής Συνείδησης, της Εθνικής Ταυτότητας και της Συνέχειας του Ελληνισμού.

Μέσα σε ένα χρόνο, δυστυχώς, η πατρίδα μας στερήθηκε του μεστωμένου πατριωτικού λόγου και της αληθινής φωνής δύο σύγχρονων αληθινών και γνήσιων Φιλοσόφων και Μεγάλων Δασκάλων του Έθνους, του Σαράντου Ι. Καργάκου (13-1-2019) και του Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη (20-1-2020). Εμείς θα τους παρομοιάζαμε με τους Αρχαίους Φιλοσόφους μας Πλάτωνα και Αριστοτέλη, χωρίς αυτό να αποτελεί σχήμα υπερβολής αλλά κατασταλαγμένη γνώση και γνώμη εξ ιδίας προσωπικής εμπειρίας και γνωριμίας.

Με τον αείμνηστο Καθηγητή μου Εμμανουήλ Μικρογιαννάκη είχα τη χαρά και την τιμή να συνεργαστώ, επί δεκατέσσερα χρόνια, από το 2002 ως το 2015, οργανώνοντας τις διαλέξεις του στον Φιλολογικό Σύλλογο “Παρνασσός”, στα επιμέρους θέματα του σεμιναριακού του κύκλου υπό το γενικό τίτλο: “ΑΡΧΑΙΟΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ”.
Προκειμένου να καρπίσει η πλούσια πνευματική κληρονομιά που μας άφησε, γραπτή και κατ’ εξοχήν προφορική, οφείλουμε εμείς πρώτα να την αποδεχθούμε και ύστερα να τη μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές. Μόνο έτσι θα τιμήσουμε έμπρακτα την ανεκτίμητη προσφορά του στην Παιδεία και τα Γράμματα, καθώς και τη μνήμη του.

Ο Καθηγητής Εμμανουήλ Μικρογιαννάκης διακρινόταν ως:
― Ανατροπέας των πριν δεδογμένων
― Κήρυκας του “μεσεύειν” κι όχι του μεσιτεύειν και μισείν.
― Εραστής του κύκλιου σχήματος. Όπως ξεκινούσε την ομιλία του, έτσι ακριβώς και την ολοκλήρωνε.
― Μοναδικός Διαλέκτης χωρίς χειρόγραφο και σημειώσεις.
― Πρεσβευτής του Ελληνικού Πολιτισμού σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης.
― Άριστος αναλυτής του Θουκυδίδη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.
― Βαθύς και από στήθους γνώστης όλης της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και της Ελληνικής Πατρολογίας (Patrologia Graeca).
― Διαλέκτης 150 διαλέξεων ετησίως. Το ήμισυ του έτους διαλεγόταν διδάσκων. Αριθμός ρεκόρ για την εποχή μας.

Φίλοι Αναγνώστες, Συναντιλήπτορες και Συμπορευτές,
Σας παραθέτω απόσπασμα μιας διάλεξής του, ως ελάχιστο φόρο τιμής και μνήμης, τη διάλεξή του με θέμα “ΑΡΧΗ και ΕΡΚΟΣ”, την οποία μετέγραψα, καθώς ο Καθηγητής, ως γνωστόν, δεν χρησιμοποιούσε χειρόγραφο.

«…Είναι ωραίο να ασχολείται κανείς με φιλοσοφικά θέματα. Να συγχορεύει στο κοσμικό θαύμα. Να’ναι συγχορευτής και συνωδός, όχι συνοδός, ήτοι να συνάδει στον κοσμικό χώρο. Να γίνεται ένα μέρος αυτής της Αρμονίας.
Αλλά ασχολούμεθα και με τα γήινα, και είναι αναγκαίο. Για να είναι κανείς Φιλόσοφος πραγματικός και γνήσιος, όπως έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, πρέπει αυτό που θέλει να διατυπώσει, να μπορεί να το αποδείξει ή να το εδραιώσει. Να δώσει λόγο και να τον συντάμει πάρα πολύ καλά. Να τον κάνει πολύ σύντομο, όχι εκτεταμένο.
Αλλά και οι Φιλόσοφοι έχουν υποχρεώσεις, για να ’ναι κανείς γνήσιος Φιλόσοφος πρέπει να έχει πρωτίστως το περίφημο “λακωνίζειν” και είναι θέμα αν ‘το λακωνίζειν ἐστί φιλοσοφείν’ ή ‘το φιλοσοφείν ἐστί λακωνίζειν’.

Ασχολούμεθα πάντοτε με το θέμα της Αρχής. Ανέκαθεν ακούμε ότι η Φιλοσοφία ασχολείται με τις αρχές των όντων. Αυτή ακριβώς η Αρχή μπορεί να ‘ναι πολυειδής, πολυμερής (σ.σ. πολυπλόκαμος). Σε κάθε μέτωπο επιστητού βρίσκουμε οικείας αρχάς. Αναζητούμε τη γενική αρχή των όντων. Πάρα πολύ δύσκολο θέμα να το εξετάσει κανείς. Και πρέπει να ‘μαστε πρόθυμοι εκείνο που θα πούμε να ξέρουμε και να το αποδεικνύουμε.
Αυτό που μας έλεγε ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ (1902-1994), ότι κάθε τι που θα διατυπώσει κανείς είναι διαψευστό ή επαληθευτό, δηλαδή ανά πάσα στιγμή μπορεί να κλονιστεί η άποψή σου, γιατί θα ’ρθει κάποιος άλλος με argumenta (=επιχειρήματα) να στην ανατρέψει ή να την κλονίσει. Δεν υπάρχει κάτι απόλυτο, αλλιώς “αἱ δόξαι” όλες θα ήταν αληθινές, αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές δόξες (= γνώμες) είναι απόδειξη ότι δεν μπορούν να ’ναι αληθινές. Μία θα ’ναι αληθινή ή καμμία. Άρα όλες έχουν βαθμό πιθανότητας.
Αν πω ότι η Αρχή έχει σχέση με μια έννοια, η οποία στη σημερινή γλώσσα είναι πλοκή/διαπλοκή, όσα λένε για κάθε Αρχή και Εξουσία ότι είναι διαπλοκή, ευτέλεια, χαμέρπεια, δολιότητα, αυτό μπορεί να αποδειχθεί, να έχει κάποια βάση; Κοιτάξτε τι απλό είναι πράγματι. Λέω ότι στη συνείδηση του κόσμου, Αρχή είναι Εξουσία και Πλοκή ένας άλλος νοηματικός κύκλος. Έχουν σχέση; Βρίσκω ότι έχουν ετυμολογική σχέση. Είναι λέξεις ομόρριζες.
Ἀρκ-, ἀρχ-ή και (ἡ) ἄρκυς – υος που θα πει το δίκτυο, η δολιότητα. Άρα οποιοσδήποτε είναι άρχ -ων πρέπει να ασκήσει την εξουσία του ή να την επαυξήσει χρησιμοποιών διάφορα δόλια μέσα κατ’ ανάγκην. Άρα οι δύο λέξεις όχι μόνο έχουν σχέση μεταξύ τους, Αρχή και Ἄρκυς, αλλά έχουν και ομορριζία. Αυτή η περίφημη λέξη ἄρκυς είναι συνήθης στα αρχαία ελληνικά κείμενα, ιδίως στον Αισχύλο.
Γυρίζει ο Αγαμέμνων από την Τροία, τον παραλαμβάνει η γυναίκα του η Κλυταιμνήστρα και με ἄρκυν τον έδεσε και τον εφόνευσε. Σε ἄρκυν επίσης πέφτει η αδελφή της η Ελένη (2) φορές μάλιστα. Κάθε ένας από μας στήνει κάποιους μηχανισμούς για να ελέγχει τους πέριξ, να ’χει διάφορες σχέσεις, δημιουργεί την περίφημη ἀρκυοστασία (= στήσιμο δικτύων) και αυτής της ἀρκυοστασίας πρέπει να ’ναι φρουρός ἀρκυωρός, όπως ο θυρωρός, ο πυλωρός, ο υλωρός. Άρα στήνει καθένας το δίκτυο στις σχέσεις του με τον υπόλοιπο κόσμο, προσπαθεί να επαυξήσει τον κύκλο του και να έχει μια Ἐπ-άρκεια πάνω σ’ αυτό.
Άρα και η λέξη ἄρκυς και ἀρκέω -ῶ και το λατινικό arceo (=ἀρκέω, εἴργω, κωλύω) [και σ.σ. η λέξη arx-arcis (= η ακρόπολη, ο περίβολος, η περίφραξη) > arceo] είναι ετυμολογικώς οι ίδιες λέξεις όχι μόνο της Ελληνικής, αλλά και της Λατινικής. Είναι σημαντικό αυτό το πράγμα ότι το ἀρκέω -ῶ σημαίνει έχω επαρκή οπλισμό, επαρκή δίκτυα να δελεάσω τους άλλους και να τους πιάσω, να τους δέσω. Διότι ἄρκυς είναι το δίκτυον, λέει το Ετυμολογικό Λεξικό, το οποίο τοποθετούν προς θήραν λεόντων. Και η Αρχή που θέλω να ασκήσω και να απλώσω τη δυνατότητα ή τα δίχτυα μου να αρπάξω όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο και να τον δέσω, φτάνει φυσικά μέχρι ενός ορίου και καθένας θέλει τα όρια αυτά να ’ναι πολύ μακρινά – να ’χει η Αρχή του μεγάλη επικράτεια. Αυτό ακριβώς το τέρμα στο οποίο φτάνει η Αρχή και η Εξουσία μου είναι το περίφημο, που με ερώτησες ἕρκος, που θα πει τέρμα/φράγμα.
Ακούμε στον Όμηρο «ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων» (Όμηρος – σ.σ. «φόρμουλα» που συναντάται σε πολλά σημεία των επών, όπως στην ΙΛΙΑΔΑ Δ 350, Ξ 83, ΟΔΥΣΣΕΙΑ α 64, γ 230 και αλλού), [= ποιος είναι ο λόγος που έφυγε από το φράγμα των οδόντων (= εκστομίστηκε)]. Είναι ένα φράγμα οι οδόντες, αλλά είναι και ένα φράγμα το ἕρκος, μια μάνδρα, και καθένας θέλει να ’ναι ηγέτης στη μάνδρα του και να ’ναι πολύ εκτεταμένη η μάνδρα αυτή στην οποία ο ίδιος είναι Αρχι-μανδρίτης.
Άρα το ἕρκος είναι το όριο στο οποίο μπορεί να φτάσει κανείς. Και ο καθένας επιδιώκει τα όρια της Αρχής του να ’ναι πολύ μεγάλα, και να έχει τους άλλους μέσα σ’ αυτό το ἕρκος το δικό του, τη μάνδρα του, να τους έχει εγκλείσει και να τους ελέγχει, ώστε να έχει τη δυνατότητα να ελέγχει το “εἰσιέναι” και το “ἐξιέναι”. Όλους τους άλλους να τους έχει μέσα, ἕρκος < είργω = κλείνω ή εμποδίζω την είσοδο ή εμποδίζω την έξοδο, αναλόγως αν πάρει το ρήμα ψιλή ή δασεία, εἴργω-εἵργω πάλι από την ίδια ρίζα, από το ἕρκος.
Φανταστείτε, οι άλλοι, τους οποίους θέλει να κλείσει μέσα, είναι οι καθ-ειργμένοι. Τώρα καταλαβαίνετε ότι καθένας θέλει να αυξήσει την Αρχή του με δόλια μέσα, αλλά δεν το ομολογεί, φυσικά λέει ότι είναι αγαθά τα φρονήματά του και οι επιδιώξεις του.
Έλα όμως που στα νεώτερα χρόνια, στον 19ο αιώνα, ο λόρδος Acton (1834-1902) είπε ότι η Εξουσία και κάθε Αρχή φθείρει τον άνθρωπο ψυχικώς και η απόλυτη Εξουσία φθείρει απόλυτα, ως διατύπωσε πρώτος ο Πλάτων στο Δ΄ βιβλίο των “Νόμων” του, (713 c- 714 b) ».

Ο Καθηγητής μιλούσε πάντα στις διαλέξεις του για την «ἀρκυοστασία», τη δικτύωση, τη διαπλοκή, χωρίς όμως ποτέ να ’ναι ο ίδιος δικτυωμένος, διαπεπλεγμένος, στρατευμένος.

Όσοι θα αναγνώσετε αυτό το αφιέρωμα προς τιμήν και μνήμην του σεπτού αείμνηστου Καθηγητού μου Εμμ. Μικρογιαννάκη, πιστεύω να αντλήσετε ένα παράδειγμα προς μίμηση, ώστε να μπορώ να σας απευθύνω επάξια το παράγγελμα ΑΠΙΤΕ! (= εμπρός, πάμε, φύγαμε) και να γίνετε συναγωνιστές και συναμιλλώμενοι [σύν + ἅμιλλα < ἅμα (=ὁμοῦ) + ἅλλομαι (=σκιρτώ, πηδώ, τινάσσομαι) στον ίδιον αγώνα που χάραξε ο κελευθοποιός, πρωτολάτης Καθηγητής μας.
Εμείς πάντως θα συνεχίσουμε το έργο του, μένοντας πιστοί στην ιερή παρακαταθήκη του και θα τη διαδώσουμε με ό, τι δυνάμεις διαθέτουμε.

«Αιωνία σου η μνήμη Αξεπέραστε και Αείμνηστε Καθηγητά ημών!»
Πέτρος Ιωαννίδης Καθηγητής Φιλόλογος

Σάββατο 15.2.20 Η ιστορία της Βηθλεέμ πριν και μετά τη γέννηση του Χριστού (in.gr)


Οι ιστορικοί αναζητούν περισσότερα στοιχεία ώστε να ταυτίσουν την περιοχή ως τον ιστορικό τόπο της γέννησης του Ιησού.
Η Βηθλεέμ μπορεί να έγινε γνωστή από τη χριστιανική παράδοση ως η γενέτειρα του θεανθρώπου, ωστόσο η ιστορία της ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πριν. Χάρη στα εξαιρετικά γόνιμα εδάφη και στις φυσικές κοιλότητες με καθαρό, πόσιμο νερό, η τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται χτισμένη η ιστορική πόλη κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά τη νεολιθική περίοδο.
Τα ευρήματα των αρχαιολόγων δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας για το μέγεθος και τη σημασία της πόλης. Μεγαλοπρεπείς τοιχογραφίες, ερείπια αρχαίων ναών, αναφορές σε παπύρους και αιγυπτιακές επιστολές που έχουν διασωθεί, αλλά και μία ολόκληρη νεκρόπολη με περισσότερους από εκατό τάφους χρονολογημένους περί το 2200 π.Χ. είναι μερικές από τις σπουδαίες ανακαλύψεις των ερευνητών.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι ένα μικρό γλυπτό που πήρε την ονομασία «Ain Sakhri Lovers». Με τους μελετητές να εκτιμούν ότι η ηλικία του ξεπερνάει τα 11.000 χρόνια, θεωρείται η αρχαιότερη αναπαράσταση δύο ανθρώπων κατά τη σεξουαλική πράξη που έχει βρεθεί στην ιστορία. Με την ίδρυση και την εξάπλωση του βασιλείου του Ιούδα, η Βηθλεέμ μετατράπηκε σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του.
Σύμφωνα με την εβραϊκή, αλλά και τη χριστιανική παράδοση, πολλοί Ιουδαίοι προφήτες έκαναν το πέρασμά τους από την ιστορική πόλη. Στην είσοδο της, μέχρι σήμερα, δεσπόζει ο τάφος της Ραχήλ, ενώ πολλοί εικάζουν ότι στη Βηθλεέμ βρίσκονται θαμμένοι μεταξύ άλλων, ο Δαβίδ, ο Ιεζεκιήλ, ο Σολομών και ο Ιώβ. Επιστημονικά, τίποτα από αυτά δεν έχει αποδειχθεί.
Οι ιστορικοί αναζητούν περισσότερα στοιχεία ώστε να ταυτίσουν την περιοχή ως τον ιστορικό τόπο της γέννησης του Ιησού.
Η μητρόπολη του Χριστιανισμού Αναφορές στην πόλη της Βηθλεέμ υπάρχουν ήδη από την Παλαιά Διαθήκη, κυρίως λόγω της έντονης δράσης των προφητών στην περιοχή. Σε ένα εδάφιο του Βιβλίου του Μιχαία, ενός από τα ιερά βιβλία της ιουδαϊκής πίστης, αντίστοιχο της Παλαιάς Διαθήκης, προμηνύεται η γέννηση του απεσταλμένου του Θεού στην πόλη.
Η πεποίθηση ότι ο Χριστός πράγματι γεννήθηκε στη Βηθλεέμ βασίζεται κυρίως σε μαρτυρίες και ισχυρές ενδείξεις και όχι σε αναμφισβήτητα επιστημονικά δεδομένα. Κύρια ιστορική πηγή αποτελούν τα Ευαγγέλια κατά Ματθαίον και Λουκά που αναφέρουν ρητά ότι η Μαρία και ο Ιωσήφ ταξίδεψαν στη Βηθλεέμ για να φέρουν στον κόσμο τον υιό του Θεού. Επιπλέον, μαρτυρίες από πρωτοχριστιανούς που ταξίδευαν στην πόλη ως προσκυνητές μόλις λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Χριστού, έχοντας δηλαδή πρόσφατα τα γεγονότα, επιβεβαιώνουν την ίδια πεποίθηση.

Η φάτνη

Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, είχε επίσης βρεθεί στην περιοχή ως προσκυνήτρια. Μάλιστα, ισχυρίσθηκε ότι εντόπισε την περίφημη φάτνη, την οποία μάλιστα μετέφερε στη Ρώμη. Έπειτα επέστρεψε στη γενέτειρα του θεανθρώπου και ανήγειρε πάνω εις το Σπήλαιο τής Γεννήσεως του Χριστού μεγαλοπρεπή εκκλησία και μία ασημένια φάτνη προς τιμήν του. Έτσι η Βηθλεέμ έγινε μεγάλο προσκύνημα των Χριστιανών. Παρόλα αυτά, πολλοί είναι οι ιστορικοί που ανά τους αιώνες έχουν αμφισβητήσει το γεγονός. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά διατυπώνουν ξεκάθαρα ότι ο Ιησούς γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, ενώ άλλα, όπως εκείνα του Ιωάννη και του Μάρκου γράφουν μόνο ότι καταγόταν από τη Ναζαρέτ. Μέχρι σήμερα, το ζήτημα παραμένει ανοιχτό για τους ιστορικούς, καθώς οι επιστημονικές απόψεις διίστανται.

Μία πολύπαθη πόλη
Ένας από τους λόγους που είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρεθούν χειροπιαστές αποδείξεις για τα ιστορικά γεγονότα που ανά τους αιώνες έλαβαν χώρα στη Βηθλεέμ είναι το γεγονός ότι η πόλη έχει καταστραφεί και ξαναχτιστεί αρκετές φορές.
Η πόλη βρίσκεται σε γεωγραφικό σημείο – σταθμό. Αποτελεί το σταυροδρόμι Μεσογείου και Μέσης Ανατολής, διαχρονικά διατηρούσε στενές επαφές με την Αίγυπτο, ενώ απέχει μόλις 10 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ. Έτσι, Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι Σταυροφόροι, καθώς και Οθωμανοί έκαναν το πέρασμά τους αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια. Ακόμα και η Βασιλική Εκκλησία της Γεννήσεως, το σπουδαιότερο μνημείο της πόλης, που έχει χτιστεί στο σημείο που θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Χριστός, έχει γκρεμιστεί και αναδομηθεί από το μηδέν. Τα γραφικά κτίρια και σοκάκια, που συναντά κανείς σήμερα κάνοντας μία βόλτα στην πόλη, έχουν ανεγερθεί τον τελευταίο αιώνα.
Ο τόπος γέννησης του Ιησού Διαχρονικά, η Βηθλεέμ είχε το μεγαλύτερο ποσοστό χριστιανών κατοίκων στην Παλαιστίνη, με τη συντριπτική πλειονότητα να ασπάζεται το ορθόδοξο δόγμα. Τις τελευταίες δεκαετίες ο αριθμός αυτός τείνει να μειώνεται.
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, η αναλογία χριστιανών και μουσουλμάνων ήταν 50/50 και τα μέλη των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων ήταν σχεδόν ισόποσα μοιρασμένα στις γειτονιές της πόλης. Πλέον, από τους 25.000 μόνιμους κατοίκους μόνο το 16% είναι χριστιανοί.
Παρόλα αυτά, η αναλογία εξισορροπείται από τους χιλιάδες χριστιανούς προσκυνητές που την επισκέπτονται κάθε χρόνο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κύρια πηγή εσόδων της πόλης είναι ο τουρισμός. Για πολλούς πιστούς, η Βηθλεέμ είναι η Χριστιανική Μέκκα.
Σύμφωνα με την ελληνορθόδοξη πίστη, η πόλη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους προσκυνηματικούς τόπους στον κόσμο. Ο μεγαλοπρεπής ναός στην κεντρική πλατεία χτίστηκε για πρώτη φορά από την Αγία Ελένη τον 4ο αιώνα μ.Χ., ενώ το Άγιο Σπήλαιο της Γέννησης που είναι σκαλισμένο στο φυσικό βράχο κάτω από την εκκλησία θεωρείται ως ο αυθεντικός τόπος της γέννησης του Ιησού και ως ο χώρος με τη μεγαλύτερη θρησκευτική και ιστορική σημασία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Βασιλική της Γεννήσεως σήμερα «χωρίζεται» στα τρία. Αριστερά πλαισιώνεται από το μοναστήρι της Καθολικής Εκκλησίας, ενώ δεξιά της λιθόστρωτης πλατείας βρίσκεται ο «Πύργος των Ελλήνων» (Ορθοδόξων) και δεξιότερα το Αρμενικό μοναστήρι.

Πέρα από το θρησκευτικό υπόβαθρο, η πόλη παρουσιάζει έντονο κοινωνικοπολιτικό ενδιαφέρον. Ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πιο αμφιλεγόμενα σημεία της είναι η «οχύρωσή» της.
Η Βηθλεέμ περιβάλλεται από ένα σύγχρονο «τείχος του Βερολίνου», το οποίο ουσιαστικά διαχωρίζει την πόλη από το Ισραήλ. Έξω από το τείχος, απλώνονται δεκάδες εβραϊκές συνοικίες με τάσεις επέκτασης και στο εσωτερικό του. Από την άλλη, εντός του τείχους επικρατεί μία αρμονική πολυπολιτισμικότητα, που γίνεται αντιληπτή και μόνο από τα ακούσματα. Από τους μιναρέδες αντηχούν μουσουλμανικές προσευχές, οι καμπάνες του μοναστηριού κάνουν αισθητό το ελληνορθόδοξο στοιχείο, ενώ οι ομιλίες και η ζωντάνια του Ρωμαιοκαθολικού Πανεπιστημίου ακούγονται σε όλο το κέντρο.
Το 2006 ο παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης του δρόμου, Banksy, γοητευμένος από την πόλη και τους πολυδιάστατους συμβολισμούς της, την φιλοτέχνησε με μία τοιχογραφία. Παράλληλα, χρηματοδότησε την ανέγερση ενός ξενοδοχείου με το όνομα «Walled Off Hotel» απέναντι από το τείχος. Το όραμα του ανώνυμου καλλιτέχνη ήταν να προσκαλέσει ανθρώπους από όλο τον κόσμο να προσθέσουν τη δική τους πινελιά στο ιστορικό σημείο. Και πράγματι, σήμερα το τείχος θυμίζει έναν τεράστιο καμβά, με γκράφιτι και ζωγραφιές από όλο τον κόσμο να καλύπτουν το ένα το άλλο και διαρκώς να ανανεώνονται….

Πέμπτη 13.2.20 Από TA NEA, Χανιά: Το Κάστρο των Ενετών Φιρκάς μετατρέπεται σε πολιτιστικό κέντρο 
 

Σε κέντρο πολιτιστικών δράσεων με δυνατότητα φιλοξενίας και κοινωνικών δομών θα μετατραπεί το Μετόχι Ησυχάκη που βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Αλικιανού του δήμου Πλατανιά Χανίων.
Πρόκειται για έναν χώρο άρρηκτα συνδεδεμένο με την τοπική ιστορία από τα χρόνια της παρουσίας των Ενετών στην Κρήτη, μέχρι και την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και έχει κηρυχτεί ως διατηρητέο μνημείο.
Χρήστος Μάστορας: «Οι Βορειοηπειρώτες δεν είμαστε Νοτιοαλβανοί, είμαστε Έλληνες»
Σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, ήδη ο δήμος Πλατανιά ανακοίνωσε τη διενέργεια ηλεκτρονικού διαγωνισμού για την ανάδειξη της μελέτης του έργου προϋπολογισμού 409 χιλιάδων ευρώ.
Οι διαδικασίες για τη διενέργεια του διαγωνισμού και οι τεχνικές προδιαγραφές του έργου «πέρασαν» από την Οικονομική Επιτροπή του δήμου η οποία όρισε και τα μέλη της επιτροπής διενέργειας του διαγωνισμού του έργου που φέρει τον τίτλο, «Αποκατάσταση Μετοχίου Ησυχάκη με νέες χρήσεις πολιτισμού- εκπαίδευσης – ψυχαγωγίας».
Η αποκατάσταση του χώρου θα γίνει με χρηματοδότηση του έργου από ευρωπαϊκούς πόρους και από το επιχειρησιακό πρόγραμμα «Ανταγωνιστικότητα, Επιχειρηματικότητα και Καινοτομία», με το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ».

Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο δήμαρχος Πλατανιά Γιάννης Μαλανδράκης ,«ένα ανενεργό μέχρι σήμερα κτήριο «ζωντανεύει» εκ νέου, καθώς θα δημιουργηθεί μια νέα εστία πολιτισμού και κοινωνικών δράσεων για την τοπική κοινωνία».
Όπως ακόμα επισημαίνει, «μέσω του διαγωνισμού ξεκινά η εκπόνηση του συνόλου των μελετών που απαιτούντα , προκειμένου στο επόμενο χρονικό διάστημα να προχωρήσουμε στη σταδιακή αποκατάσταση του χώρου».
Το Μετόχι Ησυχάκη ανήκει στην περίοδο των Ενετών, όταν και κατασκευάσθηκε η ανατολική πλευρά του κτηρίου και το νότιο τμήμα του. Εκείνη την περίοδο το χωριό Αλικιανός όπου και βρισκόταν το Μετόχι ήταν φέουδο των Ενετών.
Την περίοδο της Τουρκοκρατίας το κτίσμα ανήκε στην οικογένεια των Αληδάκηδων, απογόνων του Ιμβραήμ Αληδάκη που ανέγειραν έναν πύργο και το πούλησαν στη συνέχεια στην οικογένεια Βαμβακά κι εκείνοι στην οικογένεια Ησυχάκη.
Κατά την επανάσταση του 1897, φθάνοντας στην Κίσσαμο ως επικεφαλής του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, ο Τιμολέοντας Βάσσος επέλεξε να εγκαταστήσει το στρατηγείο του στο Μετόχι Ησυχάκη, προκειμένου από εκεί να κάνει επιθέσεις εναντίον των Τούρκων.
Στην περίοδο της κατοχής το Μετόχι Ησυχάκη έγινε χώρος συγκέντρωσης γυναικόπαιδων ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως στρατώνας.
Λίγο μετά λειτούργησε και ως ορφανοτροφείο Χανίων με μικρή επέκταση του κτηριακού συγκροτήματος του προς τα δυτικά και μια προσθήκη στα ανατολικά καθώς και ως χώρος αγροτικών ασχολιών. Σήμερα στο κτίσμα που βρίσκεται ανατολικά της εσωτερικής αυλής, διακρίνονται ακόμα τα μηχανήματα του ελαιουργείου που λειτούργησε εκεί, αρχικά με ζωοκίνητο πέτρινο μύλο.

Τρίτη 11.2.20 Ο κατάλογος των δώρων της λαχειοφόρου 

All-focus

Δευτέρα 10.2.20 Από την χθεσινή συνεστίαση 3 videos, Ομαλός Diavatis Viannos: 1) https://www.youtube.com/watch?time_continue=25&v=kFQX5g4-OXY&feature=emb_logo 2) https://www.youtube.com/watch?v=1fmXd8uMeoI 3) https://www.youtube.com/watch?v=BIGc38Vpulk 

Κυριακή 9.2.20 “Η Κρήτη του Ερωτόκριτου”: Ένα ταξίδι στην ιστορία και την παράδοση που γοητεύει και συγκινεί! (από CRETALIVE)

Περισσότερα απο 16 λεπτά γεμάτα…Κρήτη με τη σφραγίδα του Τυμπακιανού Μιχάλη Μαρακομιχελάκη και του Συνόλου Νυκτών και Τοξοτών οργάνων Κρήτης και την ευγενική χορηγία των Μινωικών Γραμμών

Παρουσιάστηκε το πρωί της Κυριακής με κάθε επισημότητα στο Τεχνόπολις στην Αμμουδάρα η υπέροχη ταινία μικρού μήκους «Η Κρήτη του Ερωτόκριτου» βασισμένη στο εξαιρετικό σενάριο και τη μουσiκή επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του συνόλου Νυκτών και Τοξοτών οργάνων Κρήτης κ Μιχάλη Μαρακομιχελάκη και τη σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Χατζηπαναγιώτη και την ευγενική χορηγία των Μινωικών Γραμμών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία,στην οποία ξεχωρίζουν με τη συμμετοχή τους τα μέλη της σχολής ΜΑΕΣΤΡΟ, έχει έντονο άρωμα Μεσαρας,σε περιοχές της οποίας πραγματοποιήθηκε το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων,με το Καμηλάρι,τον Αφραθιά και το Ζαρό να έχουν την τιμητική

Λίγα λόγια για την ταινία
1643 μ.χ: Η Κρήτη της Αναγέννησης ευημερεί και ακμάζει. Η καθημερινότητα των Ενετών και Ενετοκρητικών αστών της εποχής αλλά και των φτωχότερων χωρικών έχει ένα κοινό παρονομαστή…… ……Το τραγούδι με την ιστορία του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας.
Ο απεσταλμένος περιηγητής των Ενετών αποβιβάζεται στην Κρήτη. Σε μια έπαυλη συναντά την όμορφη ενετοκρητικοπούλα και με την πρώτη ματιά κλέβει την καρδιά της, εκπλήσσεται όταν παίρνει στα χέρια του το χειρόγραφο του ποιήματος του Βιτσέντζου Κορνάρου.
Ταξιδεύοντας ξαφνιάζεται με αυτό που συναντά.. όλοι με μεγάλη ευκολία τραγουδούν και απαγγέλουν τα κατορθώματα του Ερωτόκριτου. Φτωχούς και πλούσιους τους ενώνει το τραγούδι. Όλες οι ασχολίες των κατοίκων του νησιού συνοδευμένες(δεμένες) με τη μουσική υπόκρουση της ωραιότερης ιστορίας της Κρήτης.
Μια ιστορία τόσο δυνατή που κατάφερε να διαβάζεται και να τραγουδιέται μες τους αιώνες και να φτάνει μέχρι τις μέρες μας στη σύγχρονη Κρήτη. Έτσι το ταξίδι συνεχίζεται.. ίσως οι άνθρωποι πρωταγωνιστές της ζωής να αλλάζουν,
Στιγμές και γεγονότα του παρελθόντος να μην φτάνουν πάντα στο παρόν, αν και στο δικό μας σενάριο ο ταξιδιώτης μας το κατάφερε, υπάρχουν όμως στιγμές στο χρόνο που δεν σβήνουν ποτέ απλά υπάρχουν, ταξιδεύουν μαζί μας και μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι σαν άνθρωποι.
Μια τέτοια στιγμή στο χρόνο και το αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ.

Σάββατο 8.2.20

Σαν σήμερα το 1980 “έφυγε” ο “Αρχάγγελος της Κρήτης” Νίκος Ξυλούρης (από το gentikoule.gr)

«Το μεγαλείο της φωνής, η μελωδικότητα της μουσικής, το ήθος και το παράστημα του, τοποθέτησαν διαχρονικά στην συνείδηση των Ελλήνων τον Νίκο Ξυλούρη στους κορυφαίους της ελληνικής μουσικής». Αυτό αναφέρει για τον τραγουδιστή της Ρωμιοσύνης, όπως έχει μείνει στη συνείδηση του κόσμου ο Νίκος Ξυλούρης, ο δήμαρχος Ανωγείων Σωκράτης Κεφαλογιάννης.
Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα 8 Φεβρουαρίου από τότε που έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Ξυλούρης.
Πέρα από τη μουσική του, τη φωνή του και τη στάση ζωής του που έγιναν γνωστά στο ευρύ κοινό, είχε το χαρακτηριστικό του ανθρώπου που δεν το έβαζε εύκολα κάτω. Όπως είπε ο Σωκράτης Κεφαλογιάννης, «ήταν ο άνθρωπος που όχι μόνο τραγούδησε αλλά “δίδαξε” τη δύναμη του έρωτα». Ο ίδιος, τη γυναίκα που αγάπησε τη διεκδίκησε, τη λάτρεψε και λόγω της εποχής, την έκλεψε. Τον έρωτα της ζωής του, την Ουρανία Μελαμπιανάκη, την γνώρισε σε μία μουσική βραδιά στο χωριό Βενεράτο. Εκείνος λυράρης, φτωχός, η Ουρανία από εύπορη οικογένεια. Οι δυσκολίες για να είναι μαζί πολλές. Όμως ο Νίκος για δύο χρόνια είτε μέσα από τις καντάδες, είτε μέσα από συναντήσεις, κατάφερε να της δείξει τα αισθήματα του τα οποία οδήγησαν την νεαρή κοπέλα να ανακοινώσει σε ένα γράμμα στους γονείς της ότι αποφάσισε να ακολουθήσει την αγάπη. Μία ημέρα αμέσως μετά, 21 Μαΐου 1958, στα Ανώγεια έγινε ο γάμος του Νίκου και της Ουρανίας που ήξεραν ότι ο έρωτας και η αγάπη μπορούν να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια.

Πέμπτη 6.2.20 Μετά την διόρθωση της βλάβης της ιστοσελίδας μας, συνεχίζουμε επανερχόμενοι σε κάποια σημαντικά θέματα.

Δευτέρα 20.1.20 Εγκαινιάζουμε τη νέα σελίδα μας, ΔΙΑΒΑΤΗΣ 14, αφιερωμένη στον Μανώλη Μικρογιαννάκη που έφυγε σήμερα από τη ζωή στα 85 χρόνια του.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στο Δημοτικό Κοιμητήριο Κηφισιάς, Καρπάθου 41 και Χαριλάου Τρικούπη, αύριο Τρίτη στις 3:00μμ.

Υπήρξε Καθηγητής και Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Βιογραφικό από viannitika.gr

Γεννήθηκε στον Αμιρά Βιάννου στις 20 Ιουλίου 1935 και σε ηλικία 8 ετών έχασε τον πατέρα του και όλους τους άρρενες συγγενείς του, από τους Γερμανούς κατακτητές.
Σπούδασε και πήγε με υποτροφία του ΙΚΥ για μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Δίδαξε επί σειρά ετών Ιστορία του Πολιτισμού και των Κλασικών χρόνων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Συγκλητικός και Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δίδαξε επίσης σε διάφορα ξένα Πανεπιστήμια και συνετέλεσε στη δημιουργία Τμημάτων-Εδρών Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Taipei (Taiwan) και στις Ινδίες. Έχει συγγράψει πληθώρα μελετών, βιβλίων και άρθρων. Ήταν επίσης Πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
Υπό τις ανωτέρω ιδιότητες και ως μέλος μιας πανεπιστημιακής Σχολής που με τα Τμήματά της καλύπτει τον Παγκόσμιο Πολιτισμό (ιδίως τον Ελληνικό), εμερίμνησε για την ίδρυση Τμήματος Ξένων Πολιτισμών, δια δε της διδασκαλίας και των δημοσιευμάτων του (100 βιβλία και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά ) προήγαγε την έρευνα και συνετέλεσε στη βαθύτερη γνωριμία και κατανόηση του πολιτισμικού φαινομένου.